Konie....

Nonius

2008-03-27T10:09:00.000-07:00

Nonius to koń o szyi dość wysoko osadzonej. U koni w ciężkim typie często duża głowa o garbonosym profilu. Dwa typy: lżejszy i cięższy. Pierwsze, kościste, są przeznaczone do prac gospodarczych i zaprzęgu, drugie, szlachetniejsze, do jeździectwa. Konie obydwu typów są zwykle kare lub ciemnogniade. Białe odmiany niepożądane.
Wysokość:
typ lżejszy - 155 - 165 cm
typ cięższy 165 - 175 cm
Noniusy zawdzięczają nazwę swemu protoplaście - urodzonemu w Normandii ogierowi Noniusz, wychowanemu w stadzie Deux Ponts (Zweinbrucken), którego zdobyli węgierscy kawalerzyści w 1814 r. Noniusz pochodził od klaczy normandzkiej po ogierze półkrwi angielskiej Orionie. Kojarzony z klaczami węgierskimi, arabskimi, lipicańskimi i andaluzyjskimi dał żywotne, mocne konie, chętne do pracy, nadające się do różnych kierunków użytkowania.

Morgan

2008-03-27T10:06:00.000-07:00

Morgan – jedna z najstarszych i najbardziej popularnych ras koni wierzchowych w Ameryce Północnej. Wszystkie Morgany wywodzą się od jednego ogiera imieniem Figure, urodzonego w West Springfield, Massachusetts, którego w roku 1795 nabył nauczyciel Justin Morgan. Znany dalej pod imieniem swego nowego właściciela, Figure mimo niewielkich rozmiarów (140 cm w kłębie) był nie tylko ciężko pracującym koniem roboczym, ale startował również w wyścigach, pod siodłem i w zaprzęgu, a także w konkurencjach pociągowych i wielokrotnie wygrywał.
Budowa
Koń muskularnej budowy, wysokość w kłębie waha się od 140 do 152 cm. Bardzo bujna, powiewna grzywa i ogon, maść gniada, kara, skarogniada i kasztanowata, maści siwa i srokata są niedopuszczalne. Morgany są końmi bystrymi i dzielnymi, bardzo efektownie się prezentującymi, jednak łatwymi do prowadzenia, a przy tym bardzo wszechstronnymi.
Obecnie morgany są popularnymi końmi pokazowymi, użytkowane są jako wierzchowce myśliwskie (huntery), skoczki, konie ujeżdżeniowe, zaprzęgowe, a także do jazdy w stylu western i do rekreacji.

Missouri Fox trotter

2008-03-27T10:02:00.000-07:00

Missouri Fox trotter jest jedną z ras konia domowego. Niektóre konie rejestrowane są w oparciu o wymiary lub umaszczenie, tą rasę zarejestrowano w oparciu o czterotaktowy chód (foxtrot - lisi chód). Cecha ta bierze się stąd, że koń ten przodem energicznie stępuje, podczas gdy tył idzie kłusem. Kłusak Missouri jest wytrzymałym i bardzo poszukiwanym koniem pod siodło.
Umaszczenie bardzo różne. Typowa wysokość w kłębie od 142 cm do 163 cm.

Maremanno

2008-03-27T09:58:00.001-07:00

Maremanno jest jedną z ras włoskich wierzchowców. Wywodzą się z terenu środkowych i północnych Włoch (głównie z Toskanii).
Konie tej rasy mają od 15,3 do 16,2 dłoni wysokości (160-168 cm). Występuje większość podstawowych maści.
Rasę Maremanno włoscy hodowcy uzyskali poprzez łączenie regionalnych ras jeździeckich z końmi importowanymi z Francji, Irlandii, Niemiec, a także kilkoma końmi holenderskimi i wschodnioeuropejskimi.
Pierwotną odmianą tej rasy był silny i szybki koń o niskiej jakości. Dzięki krzyżówkom Maremanna z końmi pełnej krwi arabskiej podniesiono jego szlachetność.

Lusitano

2008-03-27T09:48:00.000-07:00

Lusitano - jest to jedna z ras konia domowego
Jest to rasa portugalska i przypomina wyglądem hiszpańskiego konia rasy andaluzyjskiej. Ma on szerszą od niego głowę o garbonosym profilu, krótszy opadający zad i niżej osadzony ogon. Jest bardzo inteligentny i pełen wdzięku. Charakteryzuje się podatną na wzrost grzywą i ogonem które, dobrze pielęgnowane, osiągają niezwykłe długości. Obecnie użytkowany głównie do ujeżdżenia, często do pokazów sztuki jeździeckiej.
Umaszczenie zawsze jednolite, często z wiekiem jaśnieje. Średnia wysokość 153 cm.

Koń lipicański

2008-03-27T09:39:00.000-07:00

Koń lipicański - niezbyt duży, raczej masywny koń o zwięzłej budowie i wysoko osadzonej, silnie umięśnionej szyi. Profil głowy bywa lekko wypukły co wskazuje na domieszkę krwi ras hiszpańskich u lipicanów. Maść najczęściej siwa, grzywa pofalowana. Lipicany rodzą się skarogniade lub kare, dopiero między 6 a 10 rokiem życia ich maść zmienia się na siwą. Tylko nieliczne z nich pozostają na zawsze kare.
Rasa wzięła nazwę od stadniny, w której została wyhodowana - Lipica w Słowenii, założonej w 1580. Rasa powstała z rodzimych koni Karster krzyżowanych z końmi hiszpańskimi i neapolitańskimi. Jeszcze dzisiaj hoduje się tam silne konie, nie zawsze siwe, do zaprzęgu i jazdy wierzchem. Inne centrum hodowli tej rasy to austriacka stadnina koni w Piber, skąd pochodzą młode konie kierowane do najbardziej znanego miejsca użytkowania lipicanów - Hiszpańskiej Szkoły Jazdy w Wiedniu. Tutaj szkoli się siwe ogiery zgodnie z kanonami klasycznej szkoły jazdy.
Pochodzenie: Austro-Węgry / Słowenia.
Wysokość w kłębie: 148 - 160 cm.
Umaszczenie: siwe, rzadziej kare i gniade.
Pokrój: zwarta budowa, silnie umięśniony zad, suche i mocne kończyny.
Charakter: posłuszny, inteligentny, wyniosły.
Użytkowanie: wyższa szkoła jazdy.

Knabstrup

2008-03-27T09:33:00.000-07:00

Knabstrup - konie umaszczone wielobarwnie spotyka się na rysunkach naskalnych z Cro-Magnon sprzed 30 tys. lat i takie właśnie konie były w dawnych czasach najbardziej cenione. Rasa knabstrup została zapoczątkowana w 1808 roku na bazie klaczy hiszpańskich, u których umaszczenie wielobarwne zdarzało się w XIX wieku dość często.
Hodowla
Założycielką rasy knabstrup była hiszpańska klacz Flaebehoppen kupiona przez Judge Lunn od rzeźnika o nazwisku Flaebe. Zaźrebiona frederiksborgiem, stała się założycielką linii koni maści wielobarwnej, głównie poprzez swego wnuka Mikkela.
Cechy Charakterystyczne
Stary typ knabstrupa był wytrzymałym, kościstym zwierzęciem, inteligentnym, łagodnym i pojętnym. Jego jakość obniżyła się w wyniku nieroztropnego ukierunkowania hodowli na wielobarwność i dziś jest niemal w zaniku. Typ nowszy, zbliżony charakterem do appaloosy, jest zwierzęciem o zupełnie dobrej jakości, dość masywnym, o niejednorodnym umaszczeniu. Wysokość w kłębie: ok. 152 cm.

Koń kladrubski

2008-03-27T09:30:00.000-07:00

Jedna z ras konia domowego jest koń kladrubski.
Konia tego wychodowano w 1572 roku w królewskiej stadninie w Kladrubach (Czechy) należącej do cesarza Maksymiliana II. Dwa charakterystyczne umaszczenia mogą pochodzić od dwóch znaczących rozpłodników:
kare od Sacramoso (1799)
siwe od Pepoli (1764)
Średnia wysokość od 165 cm do 173 cm, niektóre okazy tej ogromnej rasy pociągowej mają naewt około 183 cm; jest to chyba jedna z największych ras koni na świecie.

Irish Draught

2008-03-27T09:17:00.000-07:00

Irish Draught – irlandzki koń pociągowy. Prawdopodobnie rasa ta powstała z koni hiszpańskich i staroangielskich koni gorącokrwistych oraz kuców rasy Connemara. Powstał tym sposobem nadzwyczaj wszechstronny koń.
Zastosowanie
Koń rasy Irish Draught przeznaczony był do zaprzęgu i do pracy na roli. Świetnie nadawał się pod siodło, zwłaszcza do polowań. Niegdyś brał też udział w paradach. Dziś najczęściej używany jako kłusak.
Historia rasy
Ta stara rasa została prawie unicestwiona podczas I wojny światowej, a potem przez eksport koni do celów bitewnych. Jednak dzięki zatrzymaniu tego procesu w roku 1965 (przez ministra gospodarki rolnej) rasa przetrwała.
Teraz o zachowanie tej rasy troszczy się Irish Horse Breeder's Society. Ze względu na posiadanie przez rasę Irish Draught wielkiego talentu skokowego, krzyżowanie tych koni ze szlachetnymi rasami gorącokrwistymi czy też z folblutami daje idealne konie do skoków oraz polowań.
Wygląd
Po głowie tej rasy można świetnie zauważyć wpływ koni hiszpańskich – profil garbonosy, z małymi ganaszami, szerokim pyskiem i chrapami rozstawionymi nieco szerzej.
Patrząc na szyję tego konia można stwierdzić, że jest koniem pociągowym, co jednak może być mylące, bowiem jego szyja jest dosyć krótka, silna i gruba – właśnie taką mają np. Shire.
Wysokość w kłębie: 153-173 cm.
Maść: najczęściej siwa, rzadziej kasztanowata, gniada lub kara.

Koń holsztyński

2008-03-26T13:15:00.000-07:00

Koń holsztyński - silny, duży, kalibrowy koń gorącokrwisty. Przeważa maść gniada z wszystkimi odcieniami, ale mogą też występować inne rodzaje umaszczenia. Znakowany piętnem.
Holsztyński region hodowlany znany jest od średniowiecza. Hodowlę popierały panujące tu dwory: duński i północnoniemiecki. W XVIII i XIX wieku bardzo ceniono raczej konie ciężkie, ale energiczne i o żywym temperamencie, do powozu i pod wierzch. Francuski mistrz jazdy konnej Guériniere chwalił także ich uzdolnienia do ujeżdżania wedle klasycznej szkoły. Obecnie konie te hoduje się zgodnie z wzorcem niemieckiego konia wierzchowego: lekkie w typie, przeznaczone do użytkowania wierzchowego. Hodowla znajduje się przede wszystkim w rękach prywatnych.
Wysokość: 160 - 170 cm.

Hackney

2008-03-26T13:05:00.000-07:00

Hackney jest potomkiem brytyjskich kłusaków. Jest to stosunkowo nowa rasa, wyhodowana w ciągu ubiegłego wieku, na bazie ras norfolk roadster i yorkshire roadster a uszlachetnionego domieszką krwi koni arabskich i pełnej krwi angielskiej. Jest to wdzięczny koń, poruszający się z wielką gracją, o wysokich chodach, nadający się do lekkiego zaprzęgu. Niegdyś nazwa tej rasy miała dość pejoratywne znaczenie, ponieważ konie zaprzęgane były do różnego rodzaju pojazdów, między innymi ciągnęły omnibusy i inne zwykłe pojazdy. Powoli jednak wygląd zewnętrzny hackneya został uszlachetniony i powstała forma współczesna, popularna nie tylko w Wielkiej Brytanii, ale także w Ameryce Północnej. Często używany jest do poprawiania wyglądu i możliwości innych ras, zwłaszcza kłusaków i lekkich koni zaprzęgowych.

Koń hanowerski

2008-03-26T12:52:00.000-07:00

Koń hanowerski to elegancki koń gorącokrwisty o harmonijnej budowie ciała. Występują wszystkie rodzaje maści. Znakowane piętnem.
Uzyskuje wysokość około 162 - 175 cm.
W roku 1714 Hanower stał się częścią Imperium Brytyjskiego wskutek ślubu księcia regenta z królową angielską. Dzięki temu w hanowerskiej hodowli koni wcześnie przystąpiono do krzyżowania z końmi pełnej krwi angielskiej. Gdy inne hodowle rozpoczynały dopiero krzyżowanie uszlachetniające pełną krew, pogłowie koni hanowerskich było już w okresie konsolidacji - ustalenia i stabilizacji cech dziedzicznych. Ogiery hanowerskie wprowadzano więc do innych hodowli jako element szlachetny. Stadnina krajowa w Celle wyhodowała do czasów motoryzacji wiele bardzo dobrych koni roboczych i kawaleryjskich. Później szybki i z powodzeniem zmieniła kierunek na produkcję nowoczesnych koni do sportu jeździeckiego.

Gidran

2008-03-26T12:48:00.000-07:00

Gidran
Jedną z ras konia domowego jest gidran.
Pochodzenie
Gidran został stworzony w stadninie Mezohegyes w roku 1816. Z Arabii został sprowadzony kasztanowaty ogier z popularnej gałęzi czystej krwi arabskiej - Siglavy. Został skojarzony z klaczą hiszpańską Arrogante, której potomek o imieniu Gidran II stał się założycielem rasy. Podczas wczesnego procesu hodowlanego prowadzono nieplanowaną politykę doboru partnerów. Wzięła w niej udział część klaczy o hiszpańskim pochodzeniu oraz wiele więcej lokalnych klaczy. Później wprowadzono domieszki araba (co jest szczególnie widoczne, zwłaszcza w kształcie głowy) i folbluta, wskutek czego ustalono charakterystykę rasy. Gidrana wyhodowano, chcąc stworzyć wierzchowca kawaleryjskiego bardziej kalibrowego i silniejszego niż arab. W obrębie rasy powstały dwie gałęzie: lżejsza, przeznaczona do jazdy wierzchem, i cięższa, z przeznaczeniem do lekkiej pracy rolniczej i pociągowej. Straty poniesione podczas I wojny światowej sprawiły, że konieczna była kolejna porcja krwi arabskiej i kisberskiej. Ponowny spadek ilości pogłowia nastąpił w roku 1977; po tych stratach sprowadzono dwa ogiery z Bułgarii.
Wygląd
Gidran to duży, mocny koń o solidnej budowie. Nadaje się do jazdy wyczynowej zarówno jako doskonały wierzchowiec sprotowy, jak i koń do powożenia. Ma atrakcyjny wygląd i przeważnie kasztanowate umaszczenie. Jego głowa jest bardzo podobna do arabskiej, jednak trochę mniej szlachetna. Szyja jest proporcjonalna do reszty ciała, pięknie osadzona i muskularna, co powoduje, że nie tak łabędzia, jak u araba. Klatka piersiowa jest głęboka i szeroka, grzbiet mimo swej długości mocny, a łopatki posiadają skos umożliwiający dużą swobodę ruchu. Nogi są mocne, o dobrze uformowanych kopytach i dosyć krótkich nadpęciach. Wzrost gidrana waha się między160, a 165 cm w kłebie, jednak zdarzają się sztuki mierzące nawet 170 cm w kłębie.

Gelderland

2008-03-26T12:42:00.000-07:00

Jedną z ras konia domowego jest rasa gelderland.
Nazwa pochodzi od prowincji niderlandzkiej. Został tam wyhodowany w XIX wieku. Miejscowe klacze kryto ogierami rasy normańskiej i Norfolk. Jest też późniejsza domieszka krwi rasy oldenburg i hackney. Otrzymano w rezultacie bardzo silnego i aktywnego konia, o dobrym pokroju. Cechy te zostały przekazane rasie ciepłokrwistej holenderskiej.
Gelderlandy to konie eleganckie, najczęściej użytkowane zaprzęgowo z powozach. Od 1960 roku zmniejszono hodowlę z racji zwiększonego zainteresowania rasą gorącokrwistą holenderską.
Gelderlandy mają od 153 cm do 163 cm wysokości, a ich umaszczenie to gniade, kasztanowate, kare i siwe, często występuję białe odmiany.

Furioso

2008-01-31T02:01:00.000-08:00

Furioso jest to koń półkrwi, wyhodowany metodą selekcji w stadninie Mezohegyes na Węgrzech, gdzie znajdowały się klacze pochodzące od konia pełnej krwi angielskiej - Noniusa seniora. Były one stanowione słynnym ogierem Furioso. Został on przywieziony z Anglii w 1840 r. na życzenie księcia Karolyi.
W trzy lata później został sprowadzony koń pełnej krwi north star, posiadający również krew norfolk roadstera, aby wzmocnić pogłowie. Jego potomkowie byli znakomitymi kłusakami. Następnie skrzyżowano między sobą linię furioso i north star, przy czym furioso została rasą dominującą. Rasa ta jest dzisiaj licznie reprezentowana w całej Europie Środkowej.
Furioso to majestatyczny koń, mierzący ponad 162cm w kłębie. Głowa różni się od głowy konia pełnej krwi jedynie dłuższymi uszami i łagodnym wyrazem. Kłąb jest dobrze zaznaczony, łopatki i kończyny są zdrowe i mocne. Wpływ przodków koni karetowych przejawia się w spadzistym zadzie. Kończyny, choć mocne, nie są tak dobrze ukształtowane jak u bardzo szybkich koni: pęciny są za bardzo pochyłe. Wszystko to sprawia, że niezbyt wysokie chody tego konia są dość męczące. Dopuszczalne są prawie wszystkie maści, a najczęściej spotykane to kare, skarogniade i gniade. Białe odmiany zdarzają się wyjatkowo.
Podobnie jak większość koni wierzchowych, furioso wykorzystywany był przede wszystkim w armii austro-węgierskiej, ale jest to koń wszechstronny. Bardzo inteligentny, łatwy do powodowania. Pod siodłem doskonale spełnia swoją rolę zarówno jako koń spacerowy, w trudnych rajdach, jak i w steeple-chase, nadaje się także do zawodów cross-country i jazdy rekreacyjnej. Chociaż jego chody nie są idealne, to jest znakomitym skoczkiem, dość dobrym w ujeżdzeniu, wywierającym wrażenie elegancji.
Furioso był szeroko wykorzystywany w stadach hodowlanych, zwłaszcza w Europie Wschodniej i przyczynił się do uszlachetnienia wielu wartościowych ras.

Koń fryderyksborski

2008-01-31T01:54:00.001-08:00

Jedna z ras konia domowego jest koń fryderyksborski.
Rasa Frederiksborg wywodzi się z Danii. Pierwsza wzmianka pochodzi z roku 1562 za rządów króla Frederika. Był to koń tradycyjnie używany jako dworski lub do szkoły jazdy, obecnie pod wierzch i do zaprzęgów. Z tej linii wywodzą się rasy Knabstrub, orłowska i lipicańska.
Maść kasztanowata, wzrost od 155 cm do 163 cm.

Freiberger

2008-01-30T13:19:00.000-08:00

Freiberger, franc. Franches-Montagnes - rasa konia domowego, lekkiego zimnokrwistego.
Rasa o jednolitym umaszczeniu pochodząca ze Szwajcarii. Obecnie użytkowana przede wszystkim w sporcie do skoków przez przeszkody oraz powożeniu. Średnia wysokość 155 cm.

Einsiedler

2008-01-30T13:15:00.000-08:00

Jedną z ras konia domowego jest rasa einsiedler.
Konie te pochodzą z klasztoru benedyktyńskiego w szwajcarskim kantonie Schwyz, a ich początek datuje się prawdopodobnie na rok 1064. Miały poważne domieszki krwi hackney. Dzisiaj są użytkowane głównie w zaprzęgach i do skoków. Umaszczenie to najczęściej maść kasztanowata i gniada, wysokość około 163 cm.

Koń doński

2008-01-30T12:56:00.002-08:00

Koń doński - ukraińska rasa koni. Konie tej rasy mają mocną, proporcjonalną budowę, a wyhodowano je nad Donem na Ukrainie. W XVIII wieku wprowadzono do rasy krew koni turkmeńskich, a w XIX wieku doszła pełna krew angielska. Obecnie jest to jedna z najważniejszych ras na Ukrainie używana pod siodło. Maści różne, wysokość 155-160 cm.
Dońskie konie powstały w wyniku krzyżowania przez Dońskich kozaków koni żyjących na stepach z końmi użytkowymi,nawet pełnej krwi angielskiej. Zaletą ich jest duża wytrzymałość. Używane są do uszlachetnienia prymitywnych ras stepowych.
Pochodzenie
Konie rasy dońskiej – to jedna z najstarszych ras ukraińskich, jej historia jest ściśle związana z historią kozactwa, które w XVw. zaczęło formować się na stepach wzdłuż brzegów Dniepru, Donu oraz daleko za Wołgą. Dalekim przodkiem konia rasy dońskiej był koń używany przez koczowniczych Tatarów. Na rozwój tej rasy miały też wpływ konie koczowniczych ludów tureckich. Za oficjalną datę powstania rasy uważa się rok 1770, kiedy powstała na Donem pierwsza stadnina tych koni. Jej założycielem był generał M. I. Płatow. Tu właśnie zaczęto krzyżować konie: mongolskie, turkmeńskie, karabachskie z końmi rasy arabskiej, perskiej i tureckiej, oraz częściowo pełnej krwi angielskiej. W ślad za stadniną Płatowa zaczęły powstawać i inne stadniny na Zadońszczyźnie. Z czasem, zaczęto również stosować domieszkę krwi koni orłowsko-roztoczyńskich i innych ras wierzchowych rosyjsko-ukraińskich. Paralelnie z rozwojem prywatnych hodowli, rozwijały się również hodowle kozackich stanic. Rezultatem takiego działania było powstanie rasy koni kawaleryjskich. Dońskie konie hodowano wyłącznie tzw. wychowem tabunowym. Stada cały rok przebywały pod gołym niebem, za wyjątkiem zimowych miesięcy.
Budowa
Przy dość wysokim wzroście i przydatności do wszechstronnego wykorzystania, charakterystyczna jest dla koni tej rasy wytrzymałość oraz przystosowanie do wypasu całorocznego. Oprócz wysokiego wzrostu chechuje tą rasę nieco wydłużona, ale dobrze rozwinięta, szeroka i głęboka kłoda. Kościec jest dobrze rozwinięty. Cechą charakterystyczną jest szeroki tułów. Ta osobliwość budowy jest ściśle powiązana z przystosowaniem rasy do ciężkich warunków klimatu kontynentalnego – konie dobrze wykorzystują paszę, co pozwala ich organizmowi stworzyć zapasy tłuszczu, niezbędnego podczas surowej zimy i letnich okresów suszy. Głowa średnich, nierzadko – małych rozmiarów, z prostym profilem i szerokim czołem. Szyja średniej długości. Zad lekko ścięty. Klatka piersiowa głęboka, dobrze rozwinięta. Kończyny suche i mocne. Konie są suchej, zwartej konstytucji. Rasa cechuje się spokojnym, lecz dość energicznym temperamentem. Maść głównie kasztanowata w różnym odcieniu, przeważnie złocistym, z odmianami na głowie i nogach. Rzadziej można spotkać maść gniadą, siwą czy inne. Ze względu na wielkość konie te są wykorzystywane nie tylko pod siodło, ale i w zaprzęgu.
Cechy
Konie rasy dońskiej wykazują się bardzo dobrymi wynikami w próbach wytrzymałościowych. Podczas maksymalnego biegu doński ogier Kahał pod wagą 73kg w ciągu 18 godzin pokonał dystans 263,9 km. W ciągu doby ten sam ogier oraz ogier Zażym pokonały wraz z jeźdźcami dystans 283,5 km, ostatnie 4600m pokonując galopem w czasie 8min. Rasę cechuje długowieczność. Rasa dońska ma kilka swoich typów: wschodni, wschodni masywny, masywny, wschodnio-karabachski, wierzchowy. Większość klaczy czołowych stadnin prezentuje typ wschodni i wschodnio-masywny, które charakterystyczne są dla linii Dnewnika, Imama, Łopuszka, Miraża. Konie tej rasy były wykorzystywane przy tworzeniu rasy kłusaka orłowskiego oraz ras: węgierskiej i trakeńskiej a także rasy nowokirgizkiej, terskiej i budionnowskiej.

Koń dunajski

2008-01-30T12:56:00.001-08:00

Koń dunajski jest dość zwyczajny wierzchowcem i silnym koniem do lekkich zaprzęgów. Koń dunajski ukształtował jako rasa dopiero na początku XX wieku, poprzez skrzyżowanie oryginalnego ogiera noniusa z klaczami gidran. Otrzymywane z tej krzyżówki potomstwo było zwartej, silnej budowy. Wciąż jednak poprawiano rasę, dodając krew koni angloarabskich, a także folblutów, ale nie przyniosło to nadzwyczajnych rezultatów. Dziś koń dunajski jest najpopularniejszym koniem na terenie Bułgarii pod wierzch i do lekkich zaprzęgów. Mimo znacznej ilości krwi arabskiej i folblutów, jest tylko poprawny, o raczej pełnej sylwetce. Wygląda na to, że odziedziczył po swym przodku noniusie nienajlepsze cechy.

Dole (Gudbrandsdal)

2007-12-25T03:50:00.000-08:00

Jedną z ras konia domowego jest Döle Gudbrandsal.

Nie należy jej mylić z większą rasą Döle, wywodzącą się z Norwegii. Rejestr hodowli datuje się na rok 1941. Obecnie konie tej rasy użytkowane są głównie jako siła pociągowa, a także do przejażdżek. Umaszczenie skarogniade lub kare, średnia wysokość wynosi 152 cm.Występują szczotki pęcinowe.

Colorado Ranger

2007-12-25T03:44:00.001-08:00

Colorado Ranger

Pokrój: Koń ten łączy dobre cechy konia westernowego oraz jego hiszpańsko - orientalnych przodków. Głowa delikatna, mały pysk, duże oczy i długi kark. Szyja dobrze osadzona i umięśniona. Zad krótki i mocno ścięty. Kończyny prawidłowe o zbyt krótkich pęcinach. Kopyta mocne, bez szczotek . Chody płaskie , wytrwałe i pewne. Koń zwrotny o dobrym przyspieszeniu. Umaszczenie tarantowate.
Wysokość: 150 cm
Historia: Wraz z rozwojem hodowli bydła rosło zainteresowanie końmi szlachetniejszymi. Rasa Colorado Ranger, najrzadsza, ale i najbardziej wartościowa przedstawicielka hodowli tabunowej powstała w roku 1870. Liczba członków tej rasy ograniczyła się do 50 .

2007-12-25T03:44:00.000-08:00

Cob

2007-12-20T07:59:00.000-08:00

Cob - brytyjski typ użytkowy konia o przeznaczeniu zaprzęgowym.

Konie tego typu cechują się krępą, mocną sylwetką z mocnym tułowiem osadzonym na solidnych, szeroko rozstawionych nogach. Osiągają do 153 cm wysokości w kłębie, występują we wszystkich rodzajach umaszczenia, dość często zdarza się maść siwa, dziedziczona po irlandzkich hunterach. Są użytkowane nie tylko jako konie zaprzęgowe, ale i "rodzinne" wierzchowce dla mniej wprawnych jeźdźców, z uwagi na swój spokojny, zrównoważony charakter i niezbyt duże rozmiary.

Koń budionnowski

2007-12-18T13:05:00.000-08:00

Koń Buddionowskie - jedna z ras ras konia, wykorzystywana na wyścigach do długo- i krótkodystansowych wyścigów. Znana z wytrzymałości i charakterystycznej płynności ruchu, konie tej rasy odnoszą sukcesy w skokach i ujeżdżeniu. Konie tej rasy są uważane za mające łagodną naturę.
Grupa dwuletnich ogierów z Rosji

Pochodzenie
Koń Budionnowski wywodzi się od koni czarnomorskich i klaczy dońskich krytych ogierami Pełnej Krwi Angielskiej. Używano też koni kirgijskich i kazachskich, lecz z gorszym rezultatem. Potomstwo odchowywano bardzo starannie na bogatej paszy i testowano pod względem użytkowości po ukończeniu dwóch i czterech lat życia. Z ogólnej liczby 657 klaczy, od których rozpoczęto hodowlę, 359 stanowiły anglodońskie, 261 mieszańce anglodońskie z czarnomorskimi i 37 angloczarnomorskie. Kryto je ogierami anglodońskimi. Gdy cechy Pełnej Krwi Angielskiej stawały się mniej wyraźne, do hodowli włączano ponownie ogiery tej rasy.

Budowa i wygląd
Głowa i szyja mają dobre proporcje. Profil jest prosty lub nieznacznie wklęsły. Taka ładna, szlachetna głowa zdradza wpływ koni Pełnej Krwi Angielskiej. Długa i prosta szyja przechodzi w wysoki kłąb i łączy się z umiarkowanie skośnymi łopatkami - nie są one jednak tak długie, jak u konia Pełnej Krwi Angielskiej.
Koń Budionnowski jest lekkiej budowy, ale o stosunkowo masywnym tułowiu. Grzbiet ma krótki, prosty i szeroki, lędźwie wydłużone, a zad długi i zazwyczaj prosty. Kończyny są lekkie, mało masywne, zdarzają się wady w budowie i wielkości stawów. Wadą tej rasy jest iksowata postawa kończyn przednich, powodująca ich wadliwy ruch. Wadę tę rozprzestrzeniło krzyżowanie z końmi dońskimi i kazachskimi.
80% koni Budionnowskich jest maści kasztanowatej, często ze złocistym połyskiem, odziedziczonym po koniach dońskich i czarnomorskich. Występują także konie gniade z tzw. złotym połyskiem.
Przeciętnie koń Budionnowski mierzy ok. 160 cm, chociaż zdarzają się osobniki o wzroście ponad 170 cm.

Brytyjski koń gorącokrwisty

2007-12-18T13:03:00.001-08:00

Brytyjski koń gorącokrwisty - jest młodą rasą konia sportowego, bardzo podobnym do wszystkich koni brytyjskich. Głowa jest wyrazista, o średniej wielkości. Szyja jest wygięta w łuk. Brytyjski koń gorącokrwisty ma dość krótki kłąb i masywny zad. Kończyny są dobrze zbudowane. Zna wszystkie chody i dobrze się w nich porusza. Występuje we wszystkich maściach podstawowych (siwa, gniada, kasztan, kara). Osiąga wysokości w kłębie od 162cm - 170cm.

Głowa- sucha, wyrazista, średniej wielkości
Szyja- dobrze osadzona, łukowato wygięta
Tułów- zwięzły, grzbiet krótki
Zad- lekko ścięty, dobrze umięśniony
Kończyny- solidne, suche poprawne, wysokiej jakości. Dobra mechanika ruchów we wszystkich chodach
Umaszczeni- wszystkie maści podstawowe
wysokość- w kłębie162-170m

Brumby

2007-12-18T12:58:00.001-08:00

Brumby to zdziczałe konie australijskie, które pochodzą od wielu ras i typów koni oraz kuców sprowadzonych na ten kontynent. Zwierzęta te człowiek uwalniał lub same uciekały do buszu. Wolno żyjące ulegały pewnym przeobrażeniom, w wyniku których uzyskały prymitywną maść, zmniejszyła się średnia wysokość do około 150 cm. Nie są dobrej budowy, mają proste łopatki, duże głowy i niezbyt proste nogi. Są za to niezależne, inteligentne i przebiegłe. Choć brumby zaaklimatyzowały się na kontynencie australijskim, dziś nie ma ich wiele z powodu odstrzału dokonywanego, aby ograniczyć wzrost populacji. W drugiej połowie XX wieku podjęto próby kontroli ich liczby, ale bez większego powodzenia.

Bawarski koń gorącokrwisty

2007-12-18T12:44:00.000-08:00

Bawarski koń gorącokrwisty to jedna z ras koni.

Rasa ta jest obecnie jedną z wielu nowoczesnych niemieckich ras koni sportowych, choć dawniej były to ciężkie konie robocze. Głowa średniej wielkości, szyja dobrze osadzona, łopatki ustawione ukośnie, kłąb dostatecznie uwydatniony. Klatka piersiowa jest głęboka i szeroka. Grzbiet i partia lędźwi mocne. Zad lekko ścięty. Silne i prawidłowe kończyny. Prawidłowa mechanika ruchu, dobra skoczność. Konie bawarskie są chętne do pracy i wytrzymałe. Ich umaszczenie jest najczęściej gniade i kasztanowate, rzadziej kare i siwe. Wysokość w kłębie 162-170cm. W hodowli dużą wagę przywiązuje się do spokojnego temperamentu. Konie bawarskie są dobrymi końmi ujeżdżeniowymi i międzynarodowej klasy skoczkami przez przeszkody, ale podobnie jak niektóre inne rasy gorącokrwiste, nie cechuje je dobry galop, dlatego też gorzej radzą sobie w konkurencji WKKW.

Koń badeńsko-wirtemberski

2007-12-18T12:25:00.000-08:00

Koń badeńsko-wirtemberski, koń gorącokrwisty wszechstronnie użytkowy, sprawdzający się zarówno w ujeżdżeniu jak i w skokach przez przeszkody.

Rasa wyhodowana w Wirtembergii w stadninie Marbach nad Lauterą. Z początku hodowla skupiała się raczej na koniach gospodarskich, masywnych, później jednak sprowadzono do uszlachetnienia pogłowia konie anglonormandzkie, zwłaszcza trakeny. Szczególny wpływ na współczesnego konia wirtemberskiego miał trakeński ogier Julmond.

Koń badeńsko-wirtemberski to koń raczej średniej wielkości o mocnej budowie ciała i wysokości ok. 165 cm. Najczęściej występuje maść masztanowata z dużymi odmianami, ale spotyka się również inne maści. W Marbach istnieją bardzo dobre warunki hodowlane, dzięki czemu wirtembergi są niezwykle zdrowe i zwrównoważone. Rasa znakowana piętnem rasowym.

Koń aztecki

2007-12-17T12:30:00.000-08:00

Historia i pochodzenie Konie azteckie są połączeniem ogierów koni andaluzyjskich, Quarter Horse i klaczy Criollo. Otóż w latach 70. zaczęto krzyżować konie Criollo z innymi rasami ze względu na ich nieprzydatność i niezadowolenie użytkowników. Były one bowiem potomkami amerykańskich koni (westernowych) i przygranicznych ras. Dziś służą nie tylko jako konie wierzchowe, ale i jako konie pracujące w hacjendach.

Usposobienie
Są to bardzo spokojne konie, ale nie ospałe. Dość szybkie.
Wzrost
Ok. 150cm.
Maść
Maści koni: SIWEJ

Australian Stock Horse

2007-12-17T12:17:00.000-08:00

Budowa
Głowa średniej wielkości ma ostro zarysowany profil, wyraz pyska zdradza inteligencję. Szyja krótka i mocna. Kłąb niezbyt wyrazisty. Łopatki dobrze ułożone i szerokie. Co prawda nie posiada harmonijnej sylwetki, zdradza ona bowiem objawy degeneracji, ale u najlepszych koni tej rasy dopatrzeć się można pewnych zalet.

Wzrost
Od 145cm do 168cm wzrostu.

Maść
Najczęściej gniada lub kasztanowata.

Historia
Jest to potomek walera z domieszką krwi koni południowoafrykańskich, chillijskich, angloarabów oraz koni czystej krwi arabskiej. Krzyżowano go potem z Quarter Horse a nawet perszeronami. Te ostatnie przyczyniły się w znacznym stopniu do deformacji sylwetki.

Hodowla
Konie te są najczęściej końmi ranczerskimi, czyli tymi, które nieraz oglądamy w telewizji w westernach. Można je spotkać na wolności.

Ciekawostka
Najsłynniejszym koniem tej rasy jest Regal Realm, na którym Lucinda Green wygrała mistrzostwa świata we wszechstronnym konkursie konia wierzchowego.

Alter real

2007-12-17T12:06:00.000-08:00

Jedną z ras konia domowego jest Altér real.

Jest to mało znana rasa stworzona w okręgu Alentego w południowej Portugalii w stadninie Braganza at Villa do Portel w 1748 roku poprzez skojarzenie klaczy andaluzyjskiej z ogierami arabskimi. Osiem lat później stadnina została przeniesiona na obecne miejsce do Altér w Portugalii - stąd pochodzi nazwa rasy. We wczesnych latach stadnina Braganza przeżyła ciężkie chwile, łącznie z kradzieżą najlepszych koni przez wojska Napoleona w 1814 roku. Do rasy tej dolano krwi hanowerskiej, normańskiej i arabskiej. W 1932 roku stadninę przejęło Ministerstwo Gospodarki Portugalii i od tego czasu nastąpiła znaczna poprawa rasy przez wycofanie nierasowych klaczy ze stada i szerokie wykorzystanie najlepszych ogierów.

Wysokość waha się od 153 cm do 164 cm. Maść skarogniada, gniada, siwa, i czasem kasztanowata. Szyja dobrze sklepiona, zwarta kłoda zharmonizowana z krótkimi nogami i małą głową. Kuce Altéal znane są jako wspaniałe, ogniste kuce do jazdy.

Albino

2007-12-17T12:00:00.000-08:00

Albino to rasa wierzchowego konia w typie westernowym. Występuje jedynie w maści białej (albino), często z żółtym odcieniem.

Ogólna charakterystyka:
Głowa średniej wielkości.
Szyja dobrze zbudowana.
Łopatki strome, tułów zwięzły i krągły.
Zad silnie umięśniony.
Oczy niebieskie, jasnobrązowe, rzadziej ciemnobrązowe lub białe.
Wzrost ok. 152 cm w kłębie.

Albino słyną z łagodnego charakteru. Należą do rzadkich ras, często używanych do cermonii dworskich. Za założyciela rasy uważa się ogiera o imieniu Old King. Wyjątkowe w nim było właściwie tylko umaszczenie. Był on krzyżówką koni Morgan i arabskich. W dzisiejszych czasach, Albino są w większości wykasowane z ksiąg hodowlanych, lecz w USA utworzony w 1937 r. związek hodowlany, traktuje maść jako rzecz pierwszorzędną.

Tekst do scalenia ?

Białe konie, podobnie jak palomino, zawsze uważano za mające szczególny urok i zwracające uwagę. Albinizm jest cechą dziedziczną. Wyróżnia się albinizm częściowy, niepełny i pełny. Zwierzęta dotknięte taką cechą nie wytwarzają pigmentu zwanego melaniną , co oznacza, że mają pod białą sierścią różową skórę. Zwierzę dotknięte pełnym albinizmem ma nawet różowe oczy. W pozostałych przypadkach albinizmu oczy mogą być ciemne, niebieskie lub białe, a sierść w kolorze kremowym. Niektóre takie zwierzęta mają sierść siwa lub kremową, skórę w kolorze cynamonowym, a oczy brązowe. Czasem albinizm łączy się ze słabą budową, podatnością na infekcje, kiepskim wzrokiem, głuchotą i bardzo wrażliwą na słońce skórą. U koni albinosy to jedynie typ, tylko Amerykanie uważają je za rasę zwaną american carem, której ojcem był ogier imieniem Old King, urodzony w 1906 roku, zapewne krwi morgan/arab. Obecnie krzyżuje się konie quater horse i morgan, folbluty z końmi typu arabskiego, otrzymując potomstwo o sierści białej lub kremowej, z podobną grzywą i ogonem, skórą różową lub cynamonową, a oczami niebieskimi lub ciemnymi.

Aegidienberger

2007-12-17T11:48:00.000-08:00

Aegidienberger - to mocny koń średniej wielkości w typie kuca islandzkiego i swobodą chodów konia paso. Wysokie na 140-150 cm koniki występują raczej w ciemnych maściach. Głowa szlachetnej budowy o prostym profilu, kończyny mocne. Doskonały do rekreacji, chętny do pracy pod siodłem, ma zdolności do specyficznych chodów. Małe zdolności do skoków, wynagrodzone są zdolnościami do inochodu i toltu. Tolt bardzo naturalny i efektywny - z fazą oparcia na jednej kończynie).

Rasa została wyhodowana w stadninie w Aegidienbergu koło Kolonii (Nadrenia). Powstała przez krzyżowanie kuca islandzkiego (ze względu na łagodne usposobienie) i paso (swoboda chodów - jw.). Konie agresywne lub flegmatyczne są eliminowane z hodowli. W Niemczech należy do najbardziej lubianych koni rekreacyjnych.

Waler

2007-12-17T09:01:00.000-08:00

Nazwa tej rasy pochodzi od nazwy australijskiego stanu Nowa Południowa Walia (Wales). Została wyhodowana z łączenia kuców Basuto, koni arabskich, berberyjskich i angielskich. Miała służyć wydajnej pracy na olbrzymich australijskich ranczach bydła i owiec. Podczas wojen burskich i I wojny światowej Waler był koniem kawaleryjskim, teraz bywa używany jako koń policyjny.

Wysokość w kłębie Walerów waha się od 147 do 163 cm. Mogą się charakteryzować jakimkolwiek typem umaszczenia jednolitego. Są solidniej zbudowane niż konie pełnej krwi. Duże zasoby wytrzymałości w połączeniu z siłą, sprawiają, że mogą Pracować na ranczo cały dzień.

WIERZCHOWIEC Waler ma naturalne zdolności do skoków przez przeszkody, szybkość i zwinność. Niektóre Walery występują na rodeo, demonstrując techniki zrzucania jeźdźca ze swego grzbietu.

Mustang

2007-12-17T08:15:00.001-08:00

Zahartowane, dzikie konie, które kiedyś przemierzały prerię zachodniej Ameryki, nazywane są mustangami. Pochodzą od hiszpańskich koni przewiezionych w XVI wieku, które zostały wypuszczone na wolność lub uciekły i zdziczały. Przez wieki mustangi żył dziko, w naturalnym środowisku. Obecnie podjęto próby zachowania tego oryginalnego typu dzikiego konia.

Mustangi różnią się między sobą wzrostem, od 137 do 152 cm, i mogą mieć każdy rodzaj umaszczenia. Są szybkie, zwinne i wytrzymałe. Nie mają łatwego charakteru, ale zostały udomowione i dziś są użytkowane zarówno do jazdy rekreacyjnej, jak i rajdów długodystansowych.

NA DZIKO
Mustangi były odławiane przez kowbojów i używane do pędzenia bydła. Niektóre zostały oswojone przez Indian, inne stanowiły zwierzynę łowną. Z tego powodu ich liczebność spadła. Obecnie są pod ochroną.

Standardbred

2007-12-17T01:58:00.000-08:00

Standardbred, rasa konia zaliczana do kłusaków wyhodowana w początkach XIX w. w Stanach Zjednoczonych, wywodząca się od ogiera pełnej krwi angielskiej o imieniu Messenger, importowanego z Anglii. Standardbred mają przeważnie gniade umaszczenie, ok. 150 cm wysokości w kłębie, muskularną budowę, silne kończyny. Rasa jest niezwykle popularna w Stanach Zjednoczonych głównie ze względu na wyścigi kłusaków amerykańskich organizowane corocznie na kilkudziesięciu torach wyścigowych.Historia

Duży wpływ na nią miał ogier pełnej krwi angielskiej Messenger (Mambrino - NN po Turf), sprowadzony do USA w 1786 r. oraz jego potomek Hambletonian (Messenger xx - Charles Kent po Bellfounder rasy Norfolk Trotter), ur. w 1849 r., którego uważa się za założyciela rasy. W połączeniu z miejscowymi klaczami, gł. ras Morgan, Canadian Horse i Narragansett Pacers zapoczątkował rasę.

Wygląd
Cechy charakterystyczne: głowa o prostym profilu, kończyny z silnym przedramieniem, twarde, nieduże kopyta, głęboka klatka piersiowa, czasem występuje przebudowanie (zad wyższy od kłębu), dość krótki grzbiet, umaszczenie przeważnie gniade, ciemnogniade i kasztan, wysokość w kłębie zwykle nie przekracza 160 cm (niższe niż kłusaki ras europejskich).

Charakter
Występuje inochód (konie chodzące inochodem to obecnie ok. 80% przedstawicieli rasy w USA, w Europie natomiast większość stanowią konie chodzące kłusem).

Missouri Fox Trotter

2007-12-17T01:36:00.000-08:00

Missouri Fox Trotter
Rasa Missouri Fox Trotter rozwijała się w dosyć surowych warunkach na terenie Ozark Moutains, pasma gór należących do Apallachów, rozciągającego się na południowy zachód od stanu Arkansas. Niewątpliwie zaczęła swój rozwój dzięki tamtejszym osadnikom, którzy potrzebowali koni o płynnym ruchu, a także wytrzymałych, aby mogły przebywać długie, górskie wędrówki. Około 19 wieku pionierzy, czyli pierwsi europejczycy, którzy osiedlali się w Ameryce (tutaj mowa zwłaszcza o podróżnikach przybyłych z Kentucky, Tennessee i Virginii), podróżowali wzdłuż rzeki Mississippi, aby osiedlić się w Apallachach. Przywozili ze sobą większą część cennego dobytku, w tym swoje najlepsze rasy koni. Hodowla ich wierzchowców oparta była głównie na rasach Arabskich, Morganach i koniach pochodzących z kolonii z dalekiego południa. Oczywiście nieuniknione, a w większości przypadków nawet porządane było krzyżowanie się tych ras z końmi miejscowymi. Tak, więc w późniejszym czasie owe "perły" europejczyków zaczęły nabywać nowych, wspaniałych cech pochodzących od Amerykańskich koni wierzchowych oraz Tennessee Walking. Wkrótce dla wszystkich stało się jasne, że rasa, która przez długi czas powstawała i rozwijała się, zdolna do wykonania pewnego charakterystycznego kroku jest bardzo użyteczna w trudnych warunkach, na terenach zalesionych wzniesień i skał. Zaczęto selektywną hodowlę koni zdolnych do wykonania chodu, który byłby wygodny dla jeźdźca i wierzchowca i mógłby pomóc im znosić trudy wędrówki. Do Ameryki sprowadzono rasy charakteryzujące się takim chodem. Rasa "bazowa", powstała ze skrzyżowania Amerykańskich koni wierzchowych ze stanu Kentucky, Tennessee Walking horse z Tennessee oraz tych sprowadzonych z innych krajów. Cechą wyróżniającą tą rasę od innych jest charakterystyczny kłus nazywany "fox trot". Fot Trot jest w zasadzie chodem bardzo podobnym do zwykłego kłusa - koń ustawia nogi w ten sam sposób, jednak kłusują tylko te tylnie. Jest to chód bardzo wygodny do wysiedzenia dla jeźdźca, w związku z tym Fox Trotter jest rasą odpowiednią do długich wędrówek. Średnia prędkość chodu tych koni wynosi od 6 do ok. 11 km na godzinę. Dawniej konie te były bardzo lubiane przez lekarzy, szeryfów i innych mieszkańców Ameryki, którzy potrzebowali koni do przemieszczania się z miejsca na miejsce w dość szybkim tempie. W dzisiejszych czasach rasa jest kupowana do gospodarstw pod wierzch, wystawiana na pokazach oraz wykorzystywana w rajdach długodystansowych oraz jeździe terenowej. Najbardziej znanym ogierem rozpłodowym jest Old Fox. Ze względu na swoją wytrzymałość i płynne ruchy Missouri Fox Trotter stał się bardzo popularnym koniem "długodystansowym".

American Saddlebred

2007-12-17T01:15:00.000-08:00

Historia
Do utworzenia tej wspaniałej rasy wykorzystano wierzchowce rasy Morgan, konie pełnej krwi angielskiej oraz dwie rasy kłusaków – Narragansett i kłusaka kanadyjskiego. W XIX wieku rasa znana była jako Kentucky Saddler, ale ówczesne konie nieco różniły się pokrojem od współczesnego American Saddlebred’a – były nieco cięższe i o słabiej utrwalonym typie. Obecnie obowiązująca nazwa rasy została wprowadzona w 1891 roku.

Wygląd
American Saddlebred to muskularny, pełen gracji i wdzięku koń mierzący od 152 do 164 cm w kłębie. Jego głowa jest delikatna, elegancka, szlachetna, noszona wysoko. Profil jest prosty, oczy wyraziste, łagodne, uszy małe i ruchliwe. Kłąb wyraźny, grzbiet krótki, łopatki silne, dobrze kątowane. Klatka piersiowa zaokrąglona. Zad poziomy, kończyny szczupłe, silne, doskonale umięśnione. Grzywa długa, jedwabista, często przycinana za uszami.

Dopuszczalnych jest wiele maści, te najczęściej spotykane to odcienie od jasnokasztanowego do skarogniadego. Częste białe odmiany na nogach i pysku.

Charakter
Konie American Saddlebred są inteligentne, przyjazne dla ludzi, łagodne, bardzo odważne i obdarzone ognistym temperamentem. Są przy tym jednak bardzo wrażliwe i dość nerwowe, co nie ułatwia treningów.

Użytkowość
Rasa występuje w trzech odmianach: zwykły wierzchowiec, koń poruszający się trzema oraz pięcioma chodami. Te dwa dodatkowe chody to główny powód wyjątkowości koni rasy American Saddlebred. Są to:
slow gait
powolny, taneczny, czterotaktowy chód z momentem zawieszenia przez postawieniem nogi na podłożu
rack
szybki, rytmiczny, czterotaktowy chód

Konie tej rasy są doskonałymi skoczkami, a dzięki oryginalnym chodom występują jako gwiazdy parad i defilad. Poza tym są tez oczywiście „zwykłymi” końmi rekreacyjnymi.

Ciekawostki
Nie każdy wie, że dwa wspaniałe, wyjątkowe chody u koni American Saddlebred są na zwierzętach wymuszane za pomocą ciężko podkutych kopyt. Kopytom tych koni pozwala się swobodnie wyrastać i okuwa się je ciężkimi podkowami zmuszającymi zwierzę do podnoszenia wysoko nóg podczas poruszania się.

Podobnie sprawa wygląda z niezwykle wysoko osadzonym ogonem, który uważany jest za dumę i ozdobę rasy. Niestety, nie jest to dzieło natury. Hodowcy unoszą koński ogon za pomocą „operacji plastycznej” polegającej na przecięciu jednego z mięśni rzepa ogonowego. „Poprawiony” w ten sposób koń przez wiele miesięcy musi nosić specjalną uprzęż utrzymującą ogon w wymaganej pozycji.

W Europie podobne praktyki są na szczęście zakazane. Traktowanie zwierząt w taki sposób uważane jest za znęcanie się nad nimi. W USA jest to jednak nadal szczyt elegancji, a praktykujący takie metody hodowcy nagradzani są na zawodach i konkursach.

Tennessee Walking Horse

2007-12-17T01:06:00.000-08:00

Tennesse Walking Horse
Ponad sto lat temu, w Tennessee, powstała niepowtarzalna rasa - Tennessee Walking Horse.
Pierwotni osadnicy tego regionu, przybyli z Wirginii, Caroliny i innych bliskich regionów, sprowadzili ze sobą 5 różnych ras: konie wszechstronne (wierzchowe), morgany, Gorącokrwiste, Kanadyjskie i Narrangansett Pacers. Poprzez skrzyżowanie cech tych koni, które pochodziły z najlepszych hodowli, powstał koń Tennessee Walkers, który posiada cechy odróżniające go od innych ras.
Ich najbardziej charakterystyczna cechą jest ich szybki i równy kłus - jednak nie jest to zwykły kłus, ani żaden inny chód, który możemy zobaczyć u innych koni. Jest to chód dziedziczny, którego nie można nauczyć wykonywać konia, który nie posiadł go wraz z narodzinami. Jest to czterotaktowy sposób chodzenia, niesamowicie płynny (porównywany do szybowania nad ziemią). W czasie jego wykonywania konie regularnie i rytmicznie poruszają głową, strzygąc przy tym uszami, które swoim ruchem akompaniują ruchom nóg. Niektóre konie są znane z tego, że podczas biegu trzaskają zębami w takt kłusa. Jest to jednak męczący chód, zarówno dla jeźdźca jak i dla konia.
Tennessee Walking Horse są znane także ze swoich dwóch innych chodów - "flat-foot walk" (z ang.), który jest wolny i pewny, oraz kenter, subtelny galop, podczas którego można odczuć charakterystyczne kołysanie. Jest on sprężysty, rytmiczny i pełen gracji. Wszystkie te trzy chody są dla jeźdźca wygodne i łatwe do wykonania, (jeżeli jazdę na koniu można nazwać wykonywaniem chodów. Ta rasa koni była wykorzystywana do lekkich prac na farmie, oraz do jazdy wierzchem. Stała się bardzo popularna na Południowych plantacjach, gdzie nazywano je Plantation Walkers. Właściciele tych ziem potrzebowali koni z wygodnym chodem, aby mogły przenosić ich przez wiele mil w celu skontrolowania swoich pól. Używali je także doktorzy podróżujący od miasta do miasta, większość życia spędzając na grzbiecie konia oraz pastorzy, również odwiedzający różne miasta i kościoły.

Pierwszym ogierem, który został wybrany na głównego ogiera rozpłodowego był zarejestrowany w 1935 roku koń Allan. Przodkowie tego karego konia były mieszanką Morganów i rasy Hambleton, która znajduje się w spisie ras standardowych dla Ameryki. Uważano, że nie byłoby lepszego konia do krycia, niż właśnie Allan. Dał najlepszą część siebie, aby rasa Tennessee mogła odpowiednio się rozwinąć. W Tennessee woda przepływa przez wapienne skały, a sól jest bogata w minerały, więc wyrastająca trawa jest pełna składników odżywczych. Nadała ona tym koniom odporność na wszelkie choroby.
Typowy koń Tennessee jest czuły, inteligentny i łagodny. Występuje we wszystkich kombinacjach kolorów, w tym: gniady, kary, kasztanowy, dereszowaty, palomino, siwy i całkowicie biały. Maja długie szyje, stosunkowo krótki tułów, dobrze zbudowany zad, oraz szczupłe, ale mocne nogi.

Appaloosa

2007-12-17T00:53:00.000-08:00

WYSOKOŚĆ: do 165 cm w kłębie
WYGLĄD: Silny koń o smukłej sylwetce. Posiada małą szlachetną głowę i silne kończyny tylne[2]. Istnieje 5 głównych wzorów umaszczenia koni Appaloosa, ale wszystkie rodzaje umaszczeń są tarantowate, przy czym głównym wzorem jest wzór "lamparci". Prócz umaszczenia, konie Appaloosa posiadają inne cechy charakterystyczne, przekazywane z pokolenia na pokolenie. Należą do nich: rzadka i wiotka grzywa oraz ogon, biała, jak u człowieka, rogówka, czyli część oka wokół tęczówki, nakrapiana skóra na pysku oraz paskowany róg kopytowy. Kopyta są twarde i bardziej sprężyste niż u innych ras, co ma ogromne znaczenie dla wytrzymałości tych koni.
KRAJ POCHODZENIA: USA - z hodowli Indian Nez Perce. Są końmi wytrzymałymi, chętnymi do pracy i łagodnymi. Obecnie głównie używane do szybkiej jazdy w stylu "western" oraz w rajdach długodystansowych.
WARTO WIEDZIEĆ: Nazwę otrzymały od białych osadników z regionu Palouse, obejmującego wschodnią część stanu Oregon i północnej części stanu Idaho. W 1877 roku po zakończeniu walk z plemieniem Nez Perce zabrano tę część koni, które nie uciekły, ich indiańskim właścicielom. Planowa hodowla datuje się od 1938 roku. Appaloosa to spokojne i wszechstronne konie użytkowe.

Palomino

2007-12-16T07:23:00.000-08:00

Palomino to bardziej maść niż rasa. Konie i kuce maści palomino mogą być zarejestrowane według linii rodziców w narodowych rejestrach, nie ma natomiast żadnej księgi stadnej rasy palomino prowadzonej przez związek hodowców. Wyjątek stanowią Stany Zjednoczone, gdzie istnieje legalne stowarzyszenie palomino, które rejestruje i obserwuje konie tej rasy. Procedura rejestracji obejmuje nie tylko maść, ma także określone wymagania co do budowy i typu. Celem jest doprowadzenie do ukształtowania pewnej rasy o stałych cechach. Wedle rejestrów amerykańskich, przynajmniej jeden z rodziców musi być palomino a drugi arabem, folblutem lub Quarter Horse’em. Niestety dziś wydaje się, że hodowla palomino zapewniająca tą charakterystyczną maść nie jest możliwa. Maść palomino zwana też izabelowatą, była bardzo ceniona już w czasach starożytnych. W okresie średniowiecza hodowlę takich koni bardzo popierała królowa Izabela Portugalska (od jaj imienia wywodzi się pierwsza nazwa maści). W Hiszpanii takie konie noszą nazwę ysabellas. Królowa podarowała ich kilka Cortezowi, który wybierał się do Ameryki. Cortez w Ameryce podarował jednego z nich Juanowi de Palomino, stąd druga nazw maści. W połowie XIX wieku Kalifornia znalazła w obrębie Stanów Zjednoczonych, wtedy przypomniano sobie o koniach palomino. Wkrótce zyskały sławę jako ,,złote konie zachodu”, i ta sława trwa do dziś. Kolor sierści powinien przypominać świeżo wypitą złotą monetę, może być ciemniejszy lub jaśniejszy o nie więcej niż trzy tony. Grzywa natomiast musi mieś barwę białą, srebrzystą lub kremową. Taki też ma być ogon. Dopuszczalne są też odmiany na głowie i w dolnych partiach nóg. Konie palomino przeznaczone są do różnych zadań, jako że ta maść występuje u wielu ras, z wyjątkiem arabów i folblutów.

Pinto

2007-12-16T07:06:00.000-08:00

W Ameryce działają dwie organizacje związane z hodowlą rasy pinto - Pinto Horse Association i American Paint Horse Association, obie z siedzibą w Fort Worth w Teksasie.
Pinto Horse Association prowadzi rejestr wszystkich koni odpowiadającym wymogom w stosunku do umaszczenia, dzieląc je na typy takie jak hunter, koń rekreacyjny i koń wierzchowy.
Podobna klasyfikacja dotyczy kuców. American Paint Horese Association prowadzi rejestr koni mających w rodowodzie krew ras pinto, quarter lub angielską.

Cechy charakterystyczne - wyróżnia się dwie odmiany umaszczenia: ovaro - gdy na maści jednolitej występują nieregularne, białe plamy oraz tobiano - gdy na podstawowej maści białej występują duże, nieregularne plamy maściste.
Z powodu braku ustalonego typu i wielkości trudno przyznać koniowi pinto status rasy w przyjętym tego słowa znaczeniu.

Środowisko: sawanna
Pochodzenie: XVI wiek
Typ: gorącokrwisty

Maść: srokata
Użytkowanie: wierzchowe
Wysokość w kłębie: 150 - 160 cm

Quarter Horse

2007-12-16T06:48:00.000-08:00

Quarter Horse - koń o bardzo dobrym, atletycznym umięśnieniu. Delikatna, o klinowatym kształcie głowa, małe uszy i duże oczy. Szyja prosta, nisko osadzona ze skąpą grzywą. Łopatki długie. Kłąb szeroki średnio zarysowany. Grzbiet mocny, klatka piersiowa głęboka i szeroka. Zad ścięty, długi, obficie umięśniony. Ogon osadzony nisko o skąpym owłosieniu. Kończyny mocne i suche, kopyta małe bez szczotek. Chody płaskie, galop niezwykle szybki na krótkich odcinkach. Duża zwrotność i wytrzymałość. Są to konie pojętne w szkoleniu i pracy. Występują wszystkie maści podstawowe. Osiągają wysokość 148 - 155 cm.

Historia
Quarter Horse powstały z mieszaniny krwi koni hiszpańskich i importowanych z Anglii. Swoją nazwę zawdzięcza popularnym wyścigom na ćwierć mili organizowanym na ulicach osad. Rasa ta zyskała sławę, gdyż odznaczała się zwrotnością, spokojem, inteligencją i "wyczuciem bydła". W 1940 roku powstało American Quater Horse Association z siedziba w Amarillo w Teksasie. Cieszą się one dużą popularnością, jako przydatne w równym stopniu do wyścigów, ale przede wszystkim do reiningu, trialu, rodeo i jazdy rekreacyjnej.

Opis Quarter Horse: -wzrost do 160 w klębie, -silne tylne nogi, -wyjątkowa wytrzymałość, szybkość, -barwa sierści: izabelowata (palomino), kasztanowata, gniada, kara, rzadko siwa -osobniki srokate zaliczane są do Paint Horse (odłam rasy Quarter Horse) -charakter: spokojne konie, świetnie nadają sie pod siodło, do pracy z bydłem, -pochodzenie: geny koni hiszpańskich, mustangów i appaloosa.

Criollo

2007-12-16T06:25:00.000-08:00

Criollo - jedna z ras konia domowego.
Koń rasy Crillo

Jest to brazylijska odmiana Mangalargi. Rasa ta rozwinęła się w Ameryce Południowej z koni sprowadzonych w XV wieku przez Hiszpanów. Dzisiaj koń Criollo znany jest w Chile jako Caballo Chileno (koń chilijski), Gujira w Kolumbii, Llamero w Wenezueli i Paso w Peru. Głównymi podtypami są Morochuco w Andach, Crioulo, Mangalarga i Campolino (wszystkie w Brazylii) oraz Costeno w Peru.
Criollo z Brazylii

Konie te użytkuje się głównie pod siodło. Mogą mieć praktycznie każde umaszczenie, przeważnie z białymi odmianami, choć brazylijski typ Mangalarga jest zwykle ciemnosiwy, dereszowaty lub kasztanowaty. Średnia wysokość w kłębie to 142 cm do 152 cm.

Criollo jest w stanie przetrwać na ubogiej paszy i w trudnym klimacie. Cechuje się długowiecznością i wytrzymałością. W latach 20. XX wieku na dwóch koniach Criollo-Mancha i Gato-profesor Aime Tschiffely przemierzył wierzchem trasę 16 000 km od Buenos Aires w Ameryce Południowej do Nowego Jorku w Stanach Zjednoczonych.

Morgan

2007-12-16T06:03:00.000-08:00

Morgan to jedna z najstarszych i najbardziej popularnych ras koni wierzchowych w Ameryce Północnej. Wszystkie Morgany wywodzą się od jednego ogiera imieniem Figure, urodzonego w West Springfield, Massachusetts, którego w roku 1795 nabył nauczyciel Justin Morgan. Znany dalej pod imieniem swego nowego właściciela, Figure mimo niewielkich rozmiarów (140 cm w kłębie) był nie tylko ciężko pracującym koniem roboczym, ale startował również w wyścigach, pod siodłem i w zaprzęgu, a także w konkurencjach pociągowych i wielokrotnie wygrywał.

Budowa: Są to konie muskularnej budowy, wysokość w kłębie waha się od 140 do 152 cm. Bardzo bujna, powiewna grzywa i ogon, maść gniada, kara, skarogniada i kasztanowata, maści siwa i srokata są niedopuszczalne. Morgany są końmi bystrymi i dzielnymi, bardzo efektownie się prezentującymi, jednak łatwymi do prowadzenia, a przy tym bardzo wszechstronnymi. Obecnie morgany są popularnymi końmi pokazowymi, użytkowane są jako wierzchowce myśliwskie (huntery), skoczki, konie ujeżdżeniowe, zaprzęgowe, także do jazdy w stylu western i do rekreacji.

Koń lipicański

2007-12-16T05:43:00.000-08:00

Historia

Nazwa rasy pochodzi od niewielkiej wsi Lipizza na Słowenii, gdzie już w XVI wieku wyhodowano te wspaniałe, szlachetne konie. Konie lipicańskie powstały na bazie koni rasy Karter – starej rasy słynącej z wytrzymałości, siły i prędkości. Krzyżowano je z najwspanialszymi przedstawicielami rasy hiszpańskiej i neapolitańskiej, sprowadzano też do tego celu konie z duńskiej stadniny dworskiej Fredeiksborg i niemieckiej Lippe-Buckeburg. Na początku XVIII wieku rozpoczęto też dolew czystej krwi arabskiej.

W 1735 roku założono w Wiedniu Hiszpańską Szkołę Jazdy. Do dziś wspaniałe, siwe konie lipicańskie są tam hodowane i szkolone według ostrych, rygorystycznych kanonów klasycznej szkoły jazdy.

Wygląd

Konie lipicańskie osiągają od 155 do 158 cm w kłębie. Ich sylwetka jest zwarta, muskularna, z mocnym, bardzo muskularnym zadem. Głowa jest mocna, pięknie ukształtowana, o lekko wypukłym profilu, szyja długa, smukła, muskularna, wygięta w piękny łuk. Łopatki są skośne, kości mocne, krok elastyczny.

Do końca ubiegłego stulecia konie lipicańskie występowały w niemal wszystkich typach umaszczenia. Obecnie najbardziej pożądana jest maść siwa. Źrebaki przychodzą na świat kare lub skarogniade, dopiero w wieku siedmiu do dziesięciu lat uzyskują siwomleczną maść. Niewielka część koni nie wybarwia się i na zawsze już pozostaje kara.
[edytuj]
Charakter

Konie lipicańskie to wrażliwe, pełne temperamentu zwierzęta. Nauka zajmuje im nieco więcej czasu niż innym rasom, ale efekty są znacznie bardziej spektakularne. Lipicany to konie łagodne, posłuszne, bardzo pracowite i przyjaźnie nastawione. Bardzo przywiązują się do opiekuna, są wierne i lojalne. Cechuje je inteligencja i wytrwałość. Są też wyjątkowo długowieczne – często dożywają 30 lat, niemal do końca życia zachowując temperament i wspaniałą prezencję.

Koń luzytański (Lusitano)

2007-12-16T05:28:00.000-08:00

Lusitiano jest podobny do konia andaluzyjskiego i również wywodzi się od konia hiszpańskiego. Pochodzi z Portugalii i był używany jako koń kawaleryjski oraz do lekkich prac w rolnictwie. Ma fantastyczną, wysoką akcję kończyn. Bywa również użytkowany jako koń powozowy.

Hiszpanski chód
W hiszpańskim chodzie koń przezentuje specjalnie wyćwiczony chód zwany chiszpańskim stępem-przednie kończyny są podnoszone wysoko i wyciągane daleko do przodu.

Lusitano mierzy 152-163 cm w kłębie i może być umaszczony którąkolwiek z maści jednolitych. Najczęściej jest to maść siwa, ale może być także gniada, bułana, kasztanowata lub kara. Ma krótką, łabędzią szyję, skośnie ustawione łopatki i zwięzłą kłodę.

Koń andaluzyjski

2007-12-16T05:12:00.000-08:00

Koń andaluzyjski - jedna z ras koni gorącokrwistych. Jest to koń średniej wielkości z wysoko osadzoną szyją, o prostym profilu głowy i często pofalowanej grzywie i włosach ogona. Najczęściej występuje maść siwa, ale także gniada, kara i izabelowata. Wysokość 150-160 cm. Koń ten jest łagodny i inteligentny o wyrównanym temperamencie, bardzo mocno przywiazujący się do człowieka, doskonały do jazdy w siodle.

Oficjalna nazwa andaluzjanów brzmi Pura Raza Española co oznacza "czysta rasa hiszpańska". Obecnie hodowane głównie w regionie Jerez de la Frontera, gdzie od roku 1973 znajduje się siedziba Królewsko-Andaluzyjskiej Szkoły Jazdy. Szkolenia skierowane są przede wszystkim na klasyczne ujeżdżenie, do którego konie te są szczególnie przydatne. Dzięki ich imponującemu wyglądowi i dumnej postawie są wykorzystywane od wieków na corridach i podczas parad hiszpańskich świąt narodowych.Są silne.

Warto wiedzieć: Oficjalna nazwa koni andaluzyjskich brzmi: Pura Raza Espanola, czyli "czysta rasa hiszpańska". W XVI - XVIII wieku konie tej rasy nazywano dzianetami. Rozpowszechniły się w całej Europie. Bez koni andaluzyjskich nie można sobie wyobrazić parad podczas hiszpańskich świąt narodowych.

Cleveland Bay

2007-12-16T05:07:00.001-08:00

Jedną z ras konia domowego jest Cleveland Bay.
Zaprzęg

Jest to dość duży koń, używany bardzo chętnie do zaprzęgów w powozach. Po skrzyżowaniu go z innymi rasami, przede wszystkim z pełną krwią angielską, otrzymano pięknego konia wierzchowego. Rasowe konie Cleveland Bay nadają się do polowań i świetnie skaczą.

Specjaliści zajmujący się krzyżówkami cenią tego konia za przekazywanie innym rasom cech o zasadniczym znaczeniu, jak sucha budowa, maść, dobry ruch oraz siła i wytrzymałość.

Jest to koń łagodny, posłuszny, ale można go zepsuć przez nieumiejętne postępowanie. Przyjmuje się, że jest to jedna z najtarszych ustalonych ras angielskich, znana co najmniej od średniowiecza w okręgu Cleveland w Yorkshire; stąd pochodzi jego nazwa. Dzisiaj swą rolę spełnia w zaprzęgach królewskich. Maść przeważnie gniada, jabłkowita.

Hackney

2007-12-16T04:48:00.000-08:00

Irlandzki koń pociągowy

2007-12-16T04:37:00.000-08:00

Irlandzki koń pociągowy jest prawie tak lekki i szybki, że można by go zaliczyć do gorącokrwistych. Celem hodowców było uzyskanie konia ogólnego przeznaczenia i jest to rzeczywiście jedno z najbardziej wszechstronnych zwierząt ze wszystkich zimnokrwistych. Irlandzcy farmerzy chcieli mieć konie, które służyłyby do ciągnięcia pługów, transportu towarów i ludzi w powozach, a także do polowań. Koń ten spełniał wszystkie te zadania przez wiele stuleci, chociaż jego rozmiary, pokrój i typ zmieniały się w zależności od wymagań czasów. Rdzennymi końmi irlandzkimi były kuce. Pierwszymi domieszkami krwi obcej były krzyżówki z końmi hiszpańskimi i arabskimi, ale pierwszym historycznie potwierdzonym krzyżowaniem było pokrycie irlandzkich klaczy angielskimi ogierami pełnej krwi w XVIII i w początkach XIX w. Irlandzki koń pociągowy wspaniale się rozwijał aż do kryzysu rolnictwa w 1879 r., który zdecydowanie zmniejszył jego liczebność. Gdy sytuacja gospodarcza się poprawiła, wystąpił dotkliwy brak koni. Zaczęto sprowadzać konie klejsdelskie i szajry z Anglii, co doprowadziło do zanieczyszczenia rasy i m.in. powiększenia szczotek na nogach. Na przestrzeni XX w. rząd irlandzki coraz bardziej przekonywał się do wartości tych koni i przedsięwziął kroki w celu popierania ich hodowli. W 1907 r. zostały wprowadzone plany rejestracji ogierów, a w 1911 r. opracowano plany dla klaczy i rozpoczęto inspekcje. Irlandzki koń pociągowy miał swój udział w I wojnie światowej. By zapewnić ciągłą produkcję koni tej rasy, w 1917 r. założono księgę stadną. Od końca I wojny światowej zapotrzebowanie na te konie stale się zmniejszało. Jednakże stwierdzono, że irlandzki koń pociągowy daje wspaniałe konie terenowe (hunter) i sportowe po krzyżówce z koniem pełnej krwi angielskiej. Irlandia stała się eksporterem koni półkrwi rasy irlandzkiej, ale stado podstawowe pełnej krwi zaczęło zanikać. Założenie w 1970 r. The Irish Horse Board było ważną próbą zatrzymania tej tendencji, a dziś The Irish Draft Society dba z powodzeniem o zachowanie rasy. Irlandzki koń pociągowy ma szlachetną głowę o prostym profilu. Szyję ma krótką, grubą i zaopatrzoną w delikatny grzebień. Tułów jest długi, a zad spadzisty, ale potężny. Nogi mocne z dobrym, płaskim nadpęciem i bardzo małą szczotką. Nogi przednie są najczęściej proste, z dużymi, okrągłymi kopytami. Irish draft jest koniem aktywnym, a potężny zad sprawia, że ten piękny koń jest wspaniałym skoczkiem.

Cechy:
Wysokość: 152-173 cm
Maść: gniada, karogniada, kasztanowata, siwa
Pochodzenie: Irlandia

Potomek tarpana

2007-12-16T04:17:00.000-08:00

Tarpan (†Equus gmelini) - doszczętnie wytępiony dziki koń. Zamieszkiwał obszary leśne Europy. Przez niektórych badaczy jest uważany za jednego z przodków konia domowego.

Wygląd:
Koń mały liczący w kłębie ok. 130 cm. Sierść myszata. Na grzbiecie ciemna, wyraźna pręga przebiegająca wzdłuż kręgosłupa oraz pręgowane nogi, co jest cechą charakterystyczną ras prymitywnych. Grzywa krótka i stojąca.

Tarpan dziś:
Koniki polskie

W okolicach Puszczy Białowieskiej przetrwały do 1780 roku, kiedy to zostały odłowione i umieszczone w zwierzyńcu hrabiów Zamoyskich koło Biłgoraja. W 1808 roku z powodu panującej biedy zostały one rozdane okolicznym chłopom, tam w wyniku krzyżowania z lokalnymi końmi wykształciła się rasa nazwana przez prof. Vetulaniego konikiem polskim. Ów naukowiec rozpoczął w 1936 roku pracę nad odtworzeniem dzikich tarpanów leśnych w Puszczy Białowieskiej na bazie koni polskich. W czasie II wojny światowej hodowla ta została zniszczona, a część koników wywieziono do Niemiec. W 1949 ocalałe koniki trafiły do Popielna, tam w Instytucie Genetyki i Hodowli Doświadczalnej PAN prowadzi się nad nimi badania naukowe i hodowlę zachowawczą. Przebywają one na otwartej przestrzeni, opieka ogranicza się do podawania siana w zimie. W podobnych warunkach są też utrzymywane w Stacji Doświadczalnej Akademii Rolniczej w Poznaniu.

Camargue

2007-12-11T12:08:00.001-08:00

Camargue jest niedużym, za to bardzo wytrzymałym koniem, który przez tysiące lat swojej bytności w niełatwym klimacie i wśród ubogiej roslinnosci delty Rodanu na francuskim wybrzezu Morza Śródziemnego doskonale przystosował się do tych niełatwych warunków wegetacji.

Nieznane pochodzenie

Pochodzenie camargue'a jest sporne; najprawdopodobniej żyje w delcie Rodanu w południowej Francji od tysięcy lat. Na słynnych malowidłach naskalnych sprzed 15 000 lat, odnalezionych w jaskiniach Lascaux i Niaux, pojawiają się zwierzęta, które sa całkiem podobne do koni camargue, co potwierdziłoby teorię, że siwki są rdzennymi mieszkańcami tego regionu. Być może w żyłach współczesnych koni płynie domieszka krwi azjatyckich i mongolskich koni przywiezionych przed 2 000 lat na południe Francji przez Gotów. Pewne jest, że w VII i VIII wieku miejscowy koń został skrzyżowany z berberem przywiezionym z Afryki Północnej przez Maurów.

W izolacji

Od tamtej pory dzikie stada koni Camargue, których stada nazywa się "manades" pozostały nietknięte wpływami zewnętrznymi. Żyjąc w geograficznej izolacji, zachowały niezmienione cechy od ponad tysiąca lat - jako jedna z nielicznych europejskich ras.

Koń Camargue został oficjalnie uznany za rasę dopiero w 1968 roku. Od tamtej pory działa związek hodowlany, a ogiery są pod dyskretną opieką państwowej stadniny w Uzes. Populację nadzoruje stacja hodowlana Tour de Valat. Wprawdzie cywilizacja ograniczyła przestrzeń życiową "manades", ale liczba półdzikich stąd w przeciągu ostatnich dekad nie tylko nie spadła, ale nawet nieco się powiększyła.

Konie camargue to tradycyjne wierzchowce miejscowych pasterzy przepędzajacych za ich pomocą bydło. Wraz z rozwojem ruchu turystycznego wokół rezerwatu przyrody - słonego jeziora nieopodal Vaccares, siwy camargue cieszy się też rosnącą popularnoscią wśród przybyszów chcących zakosztować uroków jazdy na tym malowniczym terenie.

W rodzinnym regionie Camargue wciąż żyje kilka półdzikich stad "siwych koni morskich"

Koń Przewalskiego

2007-12-11T12:08:00.000-08:00

Pod koniec lat siedemniesiątych XIX wieku Mikołaj Przewalski odkrył tabun dzikich koni w górach Mongoli, na skraju pustyni Gobi. Przypominały prymitywne tabuny, które kiedyś przemierzały Azję. Nazywano je końmi Przewalskiego, znane są również jako koń mongolski lub dziki koń azjatycki. Koń Przewalskiego i konik polski są jedynymi żyjącymi obecnie potomkami czterech typów prymitywnych koni, które żyły 10 000 lat temu.

Uratowana rasa Koń Przewalskiego wyginął w środowisku naturalnym, ale tasa przetrwała w ogrodach zoologicznych i prywatnych stadninach.

Koń epoki kamienia W okresie 27-16 tysięcy lat temu ówcześni ludzie malowali na ścianach jaskiń. Były tam i konie, które przypominały dzisiejszego konia Przewalskiego. Rasa ta nie ulega zbytnim przemianom w ciągu tysięcy lat.

Twarzą w twarz Koń Przewalskiego ma dużą, prostą głowę z wypłukłym lub prostym profilem. Oczy są wysoko osadzone, co sprawia, że głowa wydaje się długa.

Koń Przewalskiego charakteryzuje się cechami podobnymi do koni prymitywnych. Jego umaszczenie jest bułane, a kończyny mogą mieć pręgowania na nadgarstkach i stawach skokowych. Przez grzbiet biegnie ciemna pręga zwana pręgą grzbietową. Grzywa rośnie prosto, zaś grzywka jest mała lub nie ma w ogóle. Pysk i ololice oczu są jaśniejsze od reszty ciała.

Charakterystyka
*Wysokość w kłębie
122-147 cm
* Maść
Bułana

Kłusak francuzki

2007-12-11T11:57:00.000-08:00

Kłusak – typ koni obejmujący kilka ras: kłusaki amerykańskie Standarbred (wyhodowane w USA), kłusaki orłowskie (w Rosji), kłusaki francuskie (we Francji).

Używane głównie w wyścigach specjalnych dwukołowych wózków (zwanych sulkami), w których konie te poruszają się wyłącznie szybkim kłusem (za przejście w galop, choćby na kilka kroków, zawodnik zostaje zdyskwalifikowany).

U kłusaków amerykańskich często występuje chód zwany inochodem - koń przestawia kończyny parami: dwie nogi lewe, dwie nogi prawe (jak wielbłąd), podczas gdy w zwyczajnym kłusie nogi konia poruszają się po skosie(lewa tylna i prawa przednia i odwrotnie). W Polsce zawody kłusaków są na razie mało popularne – jedyny tor, na którym mogą biegać, znajduje się na Partynicach we Wrocławiu. W krajach zachodnich i w USA ich wyścigi są tak samo popularne jak wyścigi koni pełnej krwi angielskiej.

W hodowli kłusaków chodzi głównie o szybkość w kłusie, nie o pokrój konia, toteż w rasie tej są zarówno osobniki małe, o bardzo lekkiej budowie, w typie konia arabskiego, jak i rosłe i bardziej masywne, w typie konia półkrwi angielskiej. Wysokość: 145 - 170 cm.

Wyścigi kłusaków na specjalnych torach odbywały się już na przełomie XIX i XX wieku.

Gelderlander

2007-12-11T11:01:00.000-08:00

Rasa ta pochodzi z Geldrii, regionu Holandii, gdzie jest hodowana od XIX wieku. Konie te służyły wówczas głównie jako powozowe, ale czasami pracowały na roli lub pod siodłem. Ich przodkami są Oldenburgi i konie pełnej krwi angielskiej.

Masywnie zbudowany Gelderlander mierzy 157 - 168 cm w kłębie i jest przeważnie maści kasztanowej. Często występują u niego odmiany na głowie i na kończynach. Choć nie jest postrzegany jako piękny koń, ceniona jest jego siła. Ma łagodny, spokojny temperament i jest łatwy w obsłudze i użytkowaniu.

KONIE POWOZOWE
Gelderlandery nie są już użytkowane w rolnictwie. Nadal są jednak popularnymi końmi powozowymi, często biorą udział w konkursach powożenia. Stanowią cięższy typ konia wierzchowego, przydatnego dla jeźdźców o większej wadze. Nie są szybkie, ale za to skoczne.

Koń oldenburski

2007-12-11T10:46:00.000-08:00

Pochodzenie: Niemcy: Oldenburg, Oldenburgi powstały poprzez skrzyżowanie koni Fryzyjskich, Hanoverów, Normanów, Clevelands Bay i koni pełnej krwi angielskiej. W tej chwili rasa ta jest w Niemczech najbardziej popularna. We wczesnym dwudziestym wieku konie Oldenburskie były używane do pracy w polu i rekreacji. Taką rolę miały aż do II Wojny Światowej. Po wojnie hodowcy rozpowszechnili tą rasę. Od 1970 roku ludzie zaczęli zauważać w nich wiele zalet, które z czasem zaczęto doceniać. Ogierami, które pierwsze uzyskały rozgłos, były Kronprinz XX (1960), Furioso II (1965), Inschallah X (1968), Ultraschall (1978) i Tiro (1972). Od tamtych czasów, oldenburgi, są uznawane za najbardziej popularną rasę w Niemczech i Ameryce Północnej. I nie ma w tym nic dziwnego...

Wysokość w kłębie: 160-176 cm
Umaszczenie: wszystkie podstawowe
Pokrój: głowa prosta lub lekko garbonosa, łagodny wyraz, ruch, choć z dość wysokim unoszeniem nóg jest wydajny i harmonijny, duże predyspozycje do skoków
Użytkowanie: wierzchowe, zaprzęgi, skoki. W związku z ich naturalnymi zdolnościami, oldenburgi są często bardzo drogo kupowane i trenowane do skoków. Na oficjalnych zawodach jest bardzo wysoka konkurencja i każdy chce być najlepszy. W różnego rodzaju zawodach skokowych, co drugi koń to właśnie oldenburg. Mimo swojej bardzo wysokiej ceny, wiele z nich "zwraca się" w postaci nagród, których wartość najczęściej przekracza cenę, za którą kupiono konia.

Większość koni Oldenburskich jest trenowana prywatnie. Pozostają one pod ścisłą kontrolą Oldenburg Breeding Society.

Koń trakeński

2007-12-11T10:41:00.000-08:00

Koń trakeński - rasa konia pochodzenia Pruskiego.

Przodkiem konia trakeńskiego jest schweilken – silny pruski kuc, wyhodowany przez zakon krzyżacki. Trakeny zawsze były w centrum zainteresowania, dlatego też poddawano je krzyżówkom uszlachetniającym, aby połączyć cechy wytrwałego konia prymitywnego ze wzrostem, wytrzymałością, szybkością oraz dobrym charakterem koni pełnej krwi angielskiej i czystej arabskiej. W 1732 roku została założona przez Fryderyka Wilhelma I Pruskiego Królewska Stadnina Trakenów w Trakenach, skąd wzięła się nazwa tego konia.

Koń ten posiada szlachetną głowę z dużymi oczami, długą, dobrze ukształtowaną szyję, kłąb dość krótki, ale wysoki i dobrze zarysowany. Jego pierś jest szeroka, a łopatki długie i skośne. Średnio długi, silny grzbiet kończy się lekko opadającym i dobrze umięśnionym zadem. Jego nogi są delikatne, ale suche i o mocnej kości. Jego wysokość w kłębie wynosi zazwyczaj 160-175 cm. Umaszczenie ma jednolite, ale raczej nie siwe.

Trakeny są końmi wszechstronnego użytku – potrafią świetnie skakać, sprawdzają się w konkurencjach WKKW oraz w ujeżdżeniu. Konie tej rasy mają spokojny charakter, są przyjazne, chętne do pracy i szybko się uczą.

Koń holsztyński

2007-12-11T10:37:00.001-08:00

Koń holsztyński - silny, duży, kalibrowy koń gorącokrwisty. Przeważa maść gniada z wszystkimi odcieniami, ale mogą też występować inne rodzaje umaszczenia. Znakowany piętnem.

Holsztyński region hodowlany znany jest od średniowiecza. Hodowlę popierały panujące tu dwory: duński i północnoniemiecki. W XVIII i XIX wieku bardzo ceniono raczej konie ciężkie, ale energiczne i o żywym temperamencie, do powozu i pod wierzch. Francuski mistrz jazdy konnej Guériniere chwalił także ich uzdolnienia do ujeżdżania wedle klasycznej szkoły. Obecnie konie te hoduje się zgodnie z wzorcem niemieckiego konia wierzchowego: lekkie w typie, przeznaczone do użytkowania wierzchowego. Hodowla znajduje się przede wszystkim w rękach prywatnych.

Wysokość: 160 - 170 cm

Koń hanowerski

2007-12-11T10:25:00.000-08:00

Koń hanowerski to elegancki koń gorącokrwisty o harmonijnej budowie ciała. Występują wszystkie rodzaje maści. Znakowane piętnem.

Uzyskuje wysokość około 162 - 175 cm.

W roku 1714 Hanower stał się częścią Imperium Brytyjskiego wskutek ślubu księcia regenta z królową angielską. Dzięki temu w hanowerskiej hodowli koni wcześnie przystąpiono do krzyżowania z końmi pełnej krwi angielskiej. Gdy inne hodowle rozpoczynały dopiero krzyżowanie uszlachetniające pełną krew, pogłowie koni hanowerskich było już w okresie konsolidacji - ustalenia i stabilizacji cech dziedzicznych. Ogiery hanowerskie wprowadzano więc do innych hodowli jako element szlachetny. Stadnina krajowa w Celle wyhodowała do czasów motoryzacji wiele bardzo dobrych koni roboczych i kawaleryjskich. Później szybki i z powodzeniem zmieniła kierunek na produkcję nowoczesnych koni do sportu jeździeckiego.

Holenderski koń gorącokrwisty

2007-12-11T10:22:00.001-08:00

Przekrój Nowoczesny koń sportowy średniego kalibru, z wyglądu podobny do niemieckich sportowych koni gorącokrwistych. Niektóre osobniki mają masywną głowę. Szyja długa, dobrze uformowana. Łopatki idealne dla potrzeb sportu jeździeckiego. Grzbiet silny. Dobra głębokość i szerokość klatki piersiowej, Doskonale umięśniony zad. Solidne kończyny. Kopyta duże, o dość miękkim rogu. Szczotek pęcinowych brak. Mechanika ruchu dobra, skoczność wspaniała. Krzepki Tuigpaard (koń zaprzęgowy) przypomina jeszcze bardzo karoseria starego typu i ma wysoką akcję kończyn, Często występujące umaszczenia to kasztanowate, gniade i siwe. Wysokość w kłębie 165-175 cm.

Historia Rasa ta miała kilka odmian m.in. wierzchową i zaprzęgową. Obydwie odmiany wywodzą się od ciężkich, średnio dużych koni roboczych, których dzielność doskonalono przez dolew krwi szlachetnej, głównie pełnej angielskiej. Rasy wyjściowe, groninger i gelderlander są w niewielkiej liczbie nadal hodowane. W latach 60. zastosowano liczne ogiery pełnej krwi i holsztyńskie oraz kilka Selle Francais. Związek hodowców holenderskich koni gorącokrwistych liczy około 25 000 członków i prowadzi ostrą kontrolę wartości użytkowej zwierząt. Klacze i ogiery przechodzą kilkustopniową ocenę, także na podstawie potomstwa. W wyniku hodowli w kierunku dzielności wierzchowej rasę tę zalicza się do czołówki sportu międzynarodowego, zwłaszcza w skokach przez przeszkody.

Koń hodowany jest głównie w Holandii i Belgii.

Selle Francais

2007-12-11T09:58:00.000-08:00

Selle français - francuski koń gorącokrwisty, rasa bardzo wszechstronna, użytkowana pod wierzch, w skokach, wyścigach płaskich i przeszkodowych i wszechstronnym konkursie konia wierzchowego.

Charakterystyczne cechy budowy selle français:
głowa - dobrze osadzona, przypomina głowę kłusaka francuskiego, profil prosty lub lekko wypukły, poza tym ma cechy charakterystyczne dla konia normańskiego;
kłoda - głęboka, zwarta;
kłąb i łopatki - kłąb wyraźnie zaznaczony, łopatki pochylone do tyłu, klatka piersiowa średnioszeroka;
grzbiet i zad - grzbiet krótki, prosty, zad szeroki, potężny, charakterystyczny dla koni dobrze skaczących;
nogi - bardzo silne, szczególnie umięśnione i długie w górnych partiach - jest to dziedzictwo krwi kłusaka;
kopyta - wytrzymałe, niekiedy dość duże.

Rasa ta oznaczająca "francuskiego konia użytkowego pod siodłem", została wyhodowana w Normandii w XIX wieku z koni normandzkich oraz importowanych koni pełnej krwi angielskiej. W połowie XX wieju rasa była uszlachetniana kłusakami francuzkimi, końmi pełnej krwi, arabami i angloarabami.

Selle Francais jest koniem dobrze zbudowanym, o mocnych kończynach. Ma długi tułów i wyraźnie zaznaczony kłąb. Mierzy około 163 cm w kłębie. Jest inteligentny, o łagodnym charakterze, zwinny i atletyczny. Może być umaszczony którą kolwiek z maści jednolitych.

Szwecki koń gorącokrwisty

2007-12-11T09:50:00.000-08:00

Pochodzenie: Szwecja, Jest to jedna z najstarszych ras gorącokrwistych na świecie. Zaczęto je hodować już w 12 wieku, w czasie, w którym duńscy arcybiskupi stworzyli wielkie fortece wojskowe, aby bronić się przed wrogami. Tworzyli też stajnie, które później zyskiwały miano królewskich. Jak wiele innych ras, konie Szwedzkie zasłużyły się na wojnie, stając się później wspaniałymi końmi wierzchowymi.

W 1658 roku król Carl X Gustaf nagrodził Królewską stajnię w Flyinge.

Wynikiem starannej hodowli i selekcji koni, która trwała przez wiele lat, jest dzisiejszy koń Szwedzki. Szwedzki koń Wierzchowy zdobył uznanie zdobywając sukces na Olimpiadzie w dyscyplinie ujeżdżenia i tym samym wstąpił do grona sportowych ras. Nie bez powodu - ma ładną sylwetkę, która jest jak najbardziej odpowiednia do sportu.

Konie Szwedzkie zawsze były hodowane dla rekreacji i do ciągnięcia dorożek. Wojsko selekcjonowało konie, które mogły wydobyć z siebie wszystko, co najlepsze dla armii. Farmerzy również hodowali takie konie, które mogły przydać się dla wojska. To oni selekcjonowali te konie tak, aby miały w sobie trochę szlachetności jak i siły i wytrzymałości. Wyglądały one tak, jak teraz wyglądają konie tej rasy.

Wysokość w kłębie: około 162 cm
Umaszczenie: wszystkie jednolite
Pokrój: głowa sympatyczna o wrażliwym wyrazie
Użytkowanie: ujeżdżenie, skoki, wkkw.

Comtois

2007-12-07T07:31:00.000-08:00

Ten gatunek roboczego konia górskiego był hodowany we Francji od wieków, a dziś można go spotkać na Masywie Centralnym. Już w 1544 r. został użyty do poprawienia koni w Burgogne, ale sławę zdobył jako koń wojskowy. Ludwik XIV używał tej rasy jako koni kawaleryjskich i w artylerii. Odbyły też podróż do Rosji wraz z wojskami Napoleona. Od XIX w. Comtois nie jest rasą czystą. Do krzyżowania użyto perszerona, anglonormanda i bulona, ale bez pozytywnego rezultatu. Na początku tego wieku hodowcy odkryli, że użycie do krzyżówek małego górskiego ardena daje lepse wyniki, dostarczając silniejszych koni. Jest to koń aktywny, mocny, długowieczny i łatwo się uczący. Używany jest do pracy w lasach albo w winnicach oraz do ciągnięcia sań w górskich uzdrowiskach. Comtois jest ceniony także poza granicami Francji i został wyeksportowany do Afryki Północnej. Podobnie ja inne francuskie rasy ciężkich koni jest hodowany na mięso. Typowa dla tego konia kwadratowa głowa z żywymi oczyma. Uszy są małe i ruchliwe, szyja prosta i muskularna. Kłąb jest wyrazisty, a klatka piersiowa głęboka i szeroka. Grzbiet jest prosty, a zad okrągły i szeroki. Koń rasy Comtois ma mocne nogi, z dobrymi nadpęcinami. Kopyta także ma mocne pokryte niezbyt obfitymi szczotkami.
Cechy:
Wysokość: 150-160 cm
Maść: gniada, kasztanowata
Pochodzenie: Francja (Jura)

Norweski dqle (Gudbrandsdal)

2007-12-07T07:29:00.000-08:00

Przez wieki ten mały, ciężki koń zamieszkiwał norweską dolinę Gudbrandsdal łączącą region Oslo z wybrzeżem Morza Północnego. Dolina ta stanowiła główny szlak lądowy. Koń rasy døle jest podobny do konia fryzyjskiego. Nie jest jednak pewne, czy to podobieństwo wynika ze wspólnego pochodzenia z jednego prehistorycznego stada, czy jest wynikiem krzyżowania linii krwi. Druga teoria wydaje się bardziej prawdopodobna ze względu na fakt, że w latach 400-800 n.e. kupcy fryzyjscy intensywnie handlowali z Norwegią, Brytanią i deltą Renu. Istnieje możliwość, że przywieźli swe czarne fryzyjskie konie zarówno do Norwegii, jak i do Brytanii. Rasa ta charakteryzuje się atrakcyjnym kłusem i wielką siłą pociągową. Jest używana do rozmaitych prac gospodarskich. Istnieje wiele typów i rozmiarów rasy døle. Niektóre są lekkie dzięki wpływowi koni pełnej krwi angielskiej, inne są ciężkimi końmi pociągowymi. Różnorodność pozwala na znalezienie osobników odpowiednich do rozmaitych zadań. Døle jest najbardziej wpływową i najszerzej rozpowszechnioną rasą norweską. Pomimo różnorodności norweskie døle posiadają wiele istotnych wspólnych cech. Mają małą głowę podobną do głowy kucyków o prostym zarysie i dużym rozstawie oczu. Szyja zwykle ma lekki grzebień. Łopatki są lekko wzniesione, a klatka piersiowa silna i głęboka. Koń ten ma długi grzbiet, zad muskularny i zaokrąglony, a nogi krótkie. U ciężkich typów tej rasy nogi są zaopatrzone w obfite szczotki. Døle jest szczególnie aktywnym ciężkim koniem, charakteryzującym się bardzo dobrym kłusem.
Cechy:
Wysokość: 147-157 cm
Maść: zwykle kara, karogniada albo gniada
Pochodzenie: Norwegia (dolina Gudbrandsdal)

Dutch draft

2007-12-07T07:27:00.001-08:00

Rasa Dutch draft jest rasą młodą, ustaloną w Holandii na początku tego stulecia. Stado podstawowe pochodzi z sąsiedniej Belgii, zwłaszcza z Ardenów. Importowane osobniki zostały skrzyżowane z istniejącym stadem holenderskim, co przyniosło najbardziej masywną i umięśnioną rasę spośród ciężkich koni. Królewskie Towarzystwo konia Dutch draft zostało założone w 1914 r. Od 1924 r. księga stadna tej rasy została ograniczona do koni ze znanymi rodowodami, co pomogło ustabilizować rasę. Istnieje również preferencyjna księga stadna dla stada zarodowego, które podniosło pozytywnie test zgodności cech. Dziś konie do stada zarodowego wybierane są na podstawie swobody chodów, płodności i niskich kosztów utrzymania. Koni tych używa się głównie do pokazów i w celach reklamowych, a czasami jako miejskich koni pociągowych. Koń rasy Dutch draft jest zwierzęciem masywnym, silnym i zwartym. Głowa o krótkim zarysie, z niewielkimi, ruchliwymi uszami. Szyja jest krótka, dobrze umięśniona, kłąb mocny; dobrze umięśnione, szerokie lędźwie i mocno spadzisty zad. Nogi są mocno umięśnione z dużym kopytem. Chody swobodne i lekkie.
Cechy:
Wysokość: maksimum 170 cm
Maść: kasztanowata, gniada, siwa, kara
Pochodzenie: Holandia

Koń fiński

2007-12-07T07:18:00.000-08:00

Konie rasy fińskiej, które od dawna żyły w Finlandii. Wywodzą się od prymitywnego fińskiego kleppera, który przez długi czas prawie nie ulegał zmianom. Wywierał on także wpływ na konie rosyjskie z sąsiednich terenów. W połowie ubiegłego stulecia rozpoczęto doskonalenie tej rasy, z wyglądu mało atrakcyjnej, ale niesłychanie wydajnej w pracy. Polegało ono na krzyżowaniu z końmi Norfolk Roadster, rosyjskimi końmi zimnokrwistymi oraz z nie istniejącą już rasą karelską (wschodniofińską). Główne stado było odpowiednio mocne, aby wytrzymać w zimnym klimacie, ale różne odmiany były większe lub mniejsze, cięższe lub lżejsze, zależnie od wymagań danego czasu. Współcześnie istnieją 3 typy rasy fińskiej: pociągowy, kłusak i koń wierzchowy. Różnią się masą i solidnością budowy, ale są bardzo podobne w zachowaniu. Są to konie muskularne, zwarte i proporcjonalnie zbudowane, krępe o cechach pokroju pośrednich między typem zimno- a gorącokrwistym. Ma masywną, niezgrabną głowę o żywym wyrazie. Szyję krótką, masywną. Krótki wydatny kłąb przechodzi w długi grzbiet. Kłoda głęboka, zwięzła. Zad mocny, dobrze umięśniony, ścięty. Ogon osadzony nisko. Kończyny solidne, z krótkimi pęcinami i małymi szczotkami pęcinowymi. Duże, zdrowe kopyta. Czasami występują niewielkie wady postawy np. szablastość kończyn (budowa charakterystyczna dla kłusaków). Grzywa i owłosienie ogona bujne. Konie rasy fińskiej są spokojne, łatwe w treningu, ale żywe i inteligentne. Są niezwykle dobrymi kłusakami, ponieważ hodowla selekcyjna wyprodukowała specjalny typ konia fińskiego jako wyścigowego kłusaka; jest to zwierzę bardziej szlachetne i szybsze niż typ pociągowy. Od 1907 r., kiedy została założona księga stadna, ściśle przestrzega się reguł hodowli czystej krwi. Ok. 50 lat temu do szczepu hodowlanego zostały wprowadzone próby dzielności i tylko najlepiej pracujące konie są dopuszczone do rozrodu. Zdolność kłusowania jest cenioną właściwością przy próbach dzielności dla wszystkich sekcji hodowlanych, dzięki czemu fińskie konie nabyły cech konia ogólnego przeznaczenia. Jak na konia pociągowego koń fiński jest niezwykle zwinny i porusza się z łatwością nawet w trudnym terenie. Jest to niezwykła zaleta, gdyż pracuje głównie przy trzebieniu lasów. Przy ściąganiu drzewa konie są lepsze niż traktory, ponieważ stwarzają mniejsze prawdopodobieństwo uszkodzenia pozostawionych drzew.
Cechy:
Wysokość: 145-180 cm
Maść: kasztanowata, gniada, kara, siwa, dereszowata
Pochodzenie: Finlandia

Koń freibergerski

2007-12-07T07:13:00.001-08:00

Koń freibergerski powstał w górach Jury, w zachodniej Szwajcarii. Jest krzyżówką powstałą z takich ras, jak normandzka, anglo-normandzka, pełnej krwi angielskiej i pewne rasy belgijskich koni pociągowych. Bardziej współczesnie wpływy zewnętrzne zostały ograniczone do napływu krwi rasy anglo-normandzkiej i arabskiej. Dziś cały szczep freibergerski jest kontrolowany i testowany przez Narodową Stajnię Szwajcarską w Avenches. Szwajcarzy doskonale rozumieją znaczenie tej lekkiej, pociągowej rasy dla ich kraju i podejmują działania, aby zapewnić produkcję koni możliwie najwyższej jakości. Ze względu na górzysty charakter kraju armia szwajcarska nie może polegać na transporcie mechanicznym dla przemieszczenia się patroli i artylerii, dlatego też konie tej rasy mają tak wielkie znaczenie. Nie mogą się bez nich obejść także farmerzy mieszkający w wysokich górach, gdzie strome zbocza uniemożliwiają stosowanie traktorów na polach. Szwajcarzy zdają sobie sprawę z rosnących kosztów produkcji energii i szkodliwego wpływu zatrucia środowiska. Dbają więc o utrzymanie dobrego stada tych koni jak alternatywnego źródła energii. Ze wszystkich tych powodów koń freibergerski jest wysoko ceniony i rząd wspiera jego hodowlę finansowo i administracyjnie. Różnorodność ras w przeszłości świadczy o istnieniu ogromnego bogactwa typów wewnątrz rasy freibergerskiej. Dziś rasa ta stała się bardziej ujednolicona dzięki stałym kontrolom dokonywanym przez Stajnię Narodową oraz intensywnym testom przeprowadzanym w obrębie szczepu. Mimo że program hodowlany jest ukierunkowany na zwiększenie odporności, charakteru i zdolności, to nie dopracowano jeszcze jednolitego pokroju. Freiberger jest krępym, solidnie zbudowanym koniem o małej głowie, harmonijnie umięśnionym, o mocnych nogach ozdobionych krótkimi szczotkami. Jest energiczny, ale łagodny, łatwo się uczy; jest zwinny i pewnie stąpa, co ma duże znaczenie przy pracy w górach.
Cechy:
Wysokość: 150-157 cm
Maść: kasztanowata, gniada, kara, siwa, dereszowata
Pochodzenie: Szwajcaria (Jura)

Polski koń zimnokrwisty

2007-12-07T07:13:00.000-08:00

Hodowla koni zimnokrwistych cieszy się w naszym kraju dużą popularnością. Posiadamy największą liczbę koni, jak również najwięcej jest ich wpisanych do ksiąg stadnych. Hodowane w Polsce konie zimnokrwiste są bardzo skonsolidowane pod względem etnicznym i genetycznym. W Polsce istnieje 5 regionalnych ras koni zimnokrwistych. Różnią się w zależności od regionu i szczepu wyjściowego:

Konie sokólskie - hodowane są w powiecie sokólskim województwa podlaskiego oraz w jego okolicy. Powstały one z długotrwałego krzyżowania miejscowego konia prymitywnego z rasami zimnokrwistymi, a przede wszystkim z mniejszą odmianą ardenów, belgów i bretonów. Szczególnie duży wpływ na uformowanie się tego typu wywarł ogier bretoński – 321 Upas Jarboter, urodzony w 1920 roku, sprowadzony z Francji w końcu 1922 roku, a stacjonowany w Janowie Podlaskim. Nazwa pochodzi od miasta Sokółka, wokół którego (również w okolicach Dąbrowy Białostockiej, Moniek i Augustowa) znajduje się główny ośrodek hodowli tych koni. Konia sokólskiego nazywa się też niekiedy białostockim. Koń sokólski jest średniego wzrostu, jest krępy, szeroki, głęboki na krótkiej nodze i jak na mieszkańca zimnokrwistego – stosunkowo suchy i ruchliwy. Pogłowie w terenie nie jest jeszcze wyrównane, niemniej jednak typ stopniowo ustala się. Od ras zimnokrwistych koń sokólski wziął niektóre dodatnie cechy jak: sporą masę ciała, duża siłę pociągową, gruba skórę, wczesność dojrzewania i spokojny temperament. Od przodków natomiast krajowych ma: zdrowie, niewybredność, wytrwałość, większą suchość niż to jest właściwe koniom zimnokrwistym i zdolność do swobodnego poruszania się kłusem. Wymiary konia sokólskiego wynoszą: wzrost 150-160 cm, obwód klatki piersiowej 185-200 cm, i obwód w nadpęciu 21-24 cm, waga żywa 500-680 kg. Maść kasztanowa lub gniada, rzadziej dereszowata i kara. Dość gruba skóra, mięsista, szeroka i dostatecznie głęboka kłoda, mało wydatny kłąb, lekko łęgowata linia grzbietu, dobre umięśnienie, często „rozłupany” zad, nogi znacznie chudsze i mniej owłosione. Spokojny i łatwy z zaprzęgu, dostatecznie wytrzymały, zdolny do pracy w kłusie i obdarzony znaczną siłą – koń sokólski jest ceniony zarówno w rolnictwie, transporcie i do wykorzystania w agroturystyce. Wykupywane są też w dużych ilościach do innych dzielnic Polski, a także wywożone są za granice. Żaden okręg w Polsce nie produkuje tyle koni na sprzedaż co powiat sokólski i sąsiadujące. Zasięg wpływów hodowlanych konia sokólskiego rozszerza się stopniowo na okoliczne powiaty; prowadzi się też aukcje stałego ujednostajniania tego typu.

Włoski ciężki koń pociągowy

2007-12-07T07:10:00.000-08:00

Te ciężkie konie są nazywane TPR, co jest skrótem od Tiro Pesante Rapido i po włosku znaczy „szybki koń pociągowy”. Rasa powstała w połowie XIX w., kiedy użyto krwi koni arabskich, pełnej krwi angielskiej i Hackneya w celu wyhodowania szybszych klaczy. W XX w. najważniejszym dodatkiem obcej krwi była krew bretona, do którego koń włoski stał się bardzo podobny. Głównym centrum hodowli były równiny i wzgórza wokół Werony, Padwy, Vicenzy, Wenecji, Treviso i Udine. Rasa włoskiego ciężkiego konia pociągowego była ważna dla włoskich farmerów z powodu rozmiarów, łagodności, siły i szybkości, dziś jednak została całkowicie wyparta przez traktory. Spada liczba koni tej rasy (obecnie żyje ok. 1000 klaczy zarodowych) i teraz hoduje się je głównie na mięso. Włoski koń pociągowy ma stosunkowo małą głowę, ale delikatną i elegancką, osadzoną na krótkiej szyi zaopatrzonej w grzebień. Tułów jest szeroki i głęboki, a zad zaokrąglony i mocno umięśniony. Dobrze umięśnione, o owalnych kopytach nogi mają niewielkie szczotki.

Cechy:
Wysokość: 152-163 cm
Maść: najczęściej ciemny kasztanowata z płową grzywą i płowym ogonem, ale także kasztanowata i dereszowata.
Pochodzenie: Włochy

Koń jutlandzki

2007-12-07T07:03:00.000-08:00

Sławna rasa pochodząca z Danii, z rejonu Jutlandii, skąd otrzymała nazwę. Uważa się ją za bardzo starą, pewne typy zostały przywiezione do Anglii przez wikingów w IX i X w. Brytyjska rasa Suffolk Punch jest do niej bardzo podobna, co sugeruje wspólne pochodzenie. W okresie średniowiecza duńskie ciężkie konie zyskały sławę jako konie wojskowe. Wiele z nich zostało wyeksportowanych, gdyż ze względu na zwinność i siłę stanowiły stanowiły świetne wierchowce dla zakutych w zbroje rycerzy. Na współczesnego jutlanda duży wpływ miały rasy brytyjskie. W celu uczynienia go lżejszym, zaimportowano konie rasy Yorkshire Coach i kliwlendzkiej. Jednak najwięszy wpływ wywarł ogier o imieniu Oppenheim LXII zaimportowany do Danii w 1860 r. Jedni uważają, że był przedstawicielem rasy szajr, a inni, że suffolk; współcześni eksperci natomiast sądzą, że był po prostu krzyżówką obu tych ras. Jest on przodkiem wszystkich przedstawicieli rasy jutlnadzkiej. Rozróżniamy dwie ważne linie, wywodzące się od Oppenheima: linia Fjando i linia Dux. Duńscy farmerzy mają długą tradycję w hodowli koni. Używają metod selekcji, które doprowadziły do wyhodowania wysokiej klasy konia pociągowego, nadającego się do polepszenia ras koni zimnokrwistych w innych krajach i pełnienia roli szczepu. Koń jutlandzki odznacza się zdumiewającą masą jak na swój wzrost. Głowę ma pospolitą, o długich uszach, osadzoną na krótkiej i grubej szyi. Klatkę piersiową ma szeroką i głęboką, a zad muskularny i okrągły. Nogi konia jutlandzkiego są krótkie, z ogromnym nadpęciem i obfitymi, miękkimi szczotkami. Koń jutlandzki jest łagodnym, mocnym, średniej wielkości koniem. Ciągle jest używany na duńskich polach i w transporcie.
Cechy:
Wysokość: 155-163 cm
Maść: najczęśćiej kasztanowata, ale także gniada i dereszowata
Pochodzenie: Dania (Jutlandia)

Koń litewski

2007-12-07T07:02:00.001-08:00

Na Litwie hodowano lokalnego konia zimnokrwistego od wieków. Dawniej był używany do pracy na roli i w transporcie. Wraz ze spadkiem zapotrzebowania na te konie robocze, koń litewski stał się lżejszy. Pewne typy pociągowe pozostały, ale wyhodowano dwie nowe sekcje. Jedna, zwana zaprzęgową, powstała początkowo przez introdukcję krwi rasy Norfolk Roadster i anglo-normandzkiej, a następnie domieszki ras oldenburskiej i hanowerskiej. Całkiem niedawno niektóre okazy typu zaprzęgowego zostały skrzyżowane z ogierami rasy arabskiej, pełnej krwi angielskiej i hanowerskiej. Pozwoliło to na wyhodowanie koni wierzchowych o wielkim talencie do skoków i wyścigów. Konie rasy litewskiej różnią się znacznie między sobą i są uważane na terenie byłego ZSRR za konie ogólnego przeznaczenia. W zależności od typu, który reprezentują, i miejsca, gdzie się znajdują, wykonują prace pociągowe, zaprzęgowe lub są używane do jazdy wierzchem. Są popularne wśród farmerów i jeźdźców z powodu niezwykłej wytrzymałości i siły. Zarówno masa, kościstość, ramy i wysokość są zmienne w szerokim zakresie, ale przeważnie te konie mają duże głowy, o garbonosym profilu i dużych oczach. Szyja jest zaopatrzona w delikatny grzebień i dość długa (dłuższa u typu sportowego). Kłoda jest krępa, a klatka piersiowa głęboka i szeroka, zad zaokrąglony i muskularny. Nogi są długie i zaopatrzone w słabe szczotki. Zarówno grzywa, jak i ogon są bardzo gęste.
Cechy:
Wysokość: 163-168 cm
Maść: najczęściej kara, ale także karogniada, gniada i kasztanowata
Pochodzenie: Litwa

Koń węgierski

2007-12-07T06:59:00.001-08:00

Węgierski ciężki koń pociągowy murakoz został ustalony jako rasa pod koniec XIX i na początku XX w. na farmach nad rzeką Mura. Szczep pochodził z lokalnych węgierskich klaczy (znanych jako mur-insulan), ardenów, perszeronów, koni noryckich (z Austrii) i pewnych węgierskich ogierów półkrwi. Koń węgierski murakoz cieszył się popularnością wśród farmerów i był powszechnie używany w wojsku w obu wojnach światowych. Dziś ciągle jeszcze jest w użyciu na roli, ale jego liczba znacznie spadła. Murakoz jest małym koniem pociągowym, ale aktywnym i mocnym. Ma dużą głowę o lekko garbonosym profilu. Oczy mają szczery wygląd, uszy są duże. Długa szyja ma słaby grzebień. Kłąb jest niewyraźnie zaznaczony. Tułów długi, ale grzbiet wyraźnie łękowaty. Zad zaokrąglony, ale spadzisty. Nogi krótkie, z małymi szczotkami i okrągłymi kopytami.
Cechy:
Wysokość: 163 cm
Maść: zwykle kasztanowata
Pochodzenie: Południowe Węgry

Koń reńsko-niemiecki

2007-12-07T06:56:00.000-08:00

Koń reński został wyodrębniony jako rasa w Nadrenii ok. 100 lat temu. Punktem wyjścia do rozwoju tej rasy były lokalne ciężkie konie westfalski i saksoński, ale szczep założycielski pochodzi z Belgii. W celu założenia rasy importowano liczne belgijskie ciężkie konie pociągowe. Rasa, która z nich powstała, stała się najpopularniejszą rasą ciężkich niemieckich koni. Oprócz wyżej wymienionych ras, dodano także krwi koni ardeńskich. Współcześnie ciężkie konie niemieckie stanowią 2% populacji wszystkich koni w Niemczech. Reńska jest jedną z 4 ras ciężkich koni niemieckich (pozostałe to Schwarzwald, Schlezwig i południowoniemiecka), ale również koni reńskich jest dzisiaj bardzo mało. Koń reński jest podobny do belgijskiego: ma ogromne, muskularne ciało. Pospolita głowa jest osadzona na krótkiej mocnej szyi. Kłoda jest zwarta, klatka piersiowa szeroka i głęboka, a zad bardzo muskularny. Nogi krótkie i mocne, zaopatrzone w szczotki.
Cechy:
Wysokość: 163-173 cm
Maść: kasztanowata, gniada, gniadodereszowata z płową grzywą i ogonem, gniadodereszowata z czarnymi plamkami
Pochodzenie: Niemcy

Rosyjski ciężki koń pociągowy

2007-12-07T06:52:00.001-08:00

Ok. 100 lat temu na Ukrainie wyhodowano małego, o czystych nogach konia pociągowego. Początkowo był nazywany rosyjskim ardenem, ponieważ opiera się na importowanych z Belgii ogierach, które skrzyżowano z miejscowymi klaczami. Wraz z wieloma rasami ówczesnego ZSRR został w latach 50. XX w. zreorganizowany i przemianowany. Charakteryzuje się znaczną długowiecznością. Jest nadal używany do pracy w lesie i na polach Ukrainy i zachodniej części Rosji. Jest to koń o niezwykle zwartej budowie, szeroki i głęboki. Średniej wielkości głowa jest osadzona na krótkiej i grubej szyi. Kłąb jest płaski, grzbiet wklęsły, a zad ścięty. Mięśnie zadu mocne, a nogi krótkie, zaopatrzone w szczotki. Ruchy tych koni są swobodne i lekkie.
Cechy:
Wysokość: średnio 150 cm
Maść: kasztanowata, gniada i dereszowata
Pochodzenie: Ukraina

Koń holsztyński

2007-12-07T06:48:00.000-08:00

Koń holsztyński znajduje się na przeciwnym biegunie spektrum zimnokrwistych w stosunku do rasy szajrów angielskich. W porównaniu z nimi koń holsztyński jest mały i krępy. Osiąga nie więcej niż 16 dłoni. W istocie niektórzy zaliczają go do kuców. Jednakże pochodzi z określonych ras zimnokrwistych, jego sąsiad jutland i bliski krewny koń suffolk miały największy wpływ na jego wyhodowanie. W 1860 r. został przywieziony z Anglii przedstawiciel rasy suffolk, ogier Oppenheim LXII, który stał się chyba najważniejszym przodkiem rasy holszyńskiej. Jego syna Munkedala 445 i pochodzących z rozrodu wsobnego Prinsa of Jylland 1000 i Hovdiga 1055 należy także uważać za bardzo ważnych do ustalenia tej rasy. Jednakże niektórzy specjaliści sądzą, że Oppenheim LXII nie miał ustalonej rasy, ponieważ żył w czasach, gdy jeszcze nie prowadzono księgi stadnej. Teraz zdajemy sobie sprawę, że koń holsztyński został wyhodowany, by zaspokoić zapotrzebowanie na siłę napędową w XIX w. Pod koniec XIX w. powstało Stowarzyszenie Hodowców Konia Holsztyńskiego mające na celu kontrolę nad rozwojem rasy i jej promocję. W 1891 r. założono księgę stadną, ale dopiero w 1931 r. oficjalnie zaprzestano używać jutlanda jako podstawy w hodowli. Innymi rasami, które odgrywały mniejszą rolę w powstaniu tej rasy były: breton, bulończyk, koń pełnej krwi i jorkszajrskie konie powozowe. Rasy te wprowadzano, by przeciwdziałać pojawianiu się takich niekorzystnych cech, jak zbyt długi grzbiet i miękkie kopyta. Wymienione tu rasy posłużyły też by uczynić holsztyna lżejszym i dać mu więcej energii, niż mieli jego zimnokrwiści przodkowie. To sprawiło, że stał się koniem świetnie nadającym do artylerii, do pracy pociągowej na farmach i w przemyśle. Ciężki, podobny do kuca koń holsztyński jest przyziemny, ma krótkie muskularne nogi zaopatrzone w krótkie szczotki. Duża głowa często ma szczupaczy profil. Szyja zaopatrzona w grzebień jest krótka i gruba, wtapia się w grzbiet, ponieważ u tej rasy nie ma wyraźnego kłębu. Klatka piersiowa jest głęboka, a przód szeroki, chociaż tułów jest długi i płaski.
Cechy:
Wysokość: 155-163 cm
Maść: prawie wyłącznie kasztanowata z płową grzywą i ogonem, ale spotyka się też gniadą i siwą.
Pochodzenie: Zachodnie Niemcy

Południowoniemiecki koń zimnokrwisty

2007-12-07T06:42:00.000-08:00

Koń ten jest niemiecką gałęzią austriackiego konia pociągowego rasy noryckiej. Od bardzo dawna był hodowany w górach Bawarii, ale na przestrzeni XIX w. dolano krwi takich ras, jak normandzka, kliwlendzka, holsztyńska, węgierska, klejsdelska i oldenburska, aby otrzymać zmienionego krewniaka konia noryckiego. Jest to koń mniejszy i lepiej dostosowany do pracy w górach niż ten ostatni. Współczesnym centrum hodowlanym tej rasy jest państwowa stadnina Marbach w Wirtenbergii. Także państwowa stadnina w Badenii hoduje południowoniemieckie konie zimnokrwiste wraz ze stadem koni reńskich. Południowoniemiecki koń zimnokrwisty był szczepem źródłowym dla innej niemieckiej rasy konia pociągowego, Schwarzwlad Chestnut. To jest mniejsza wersja konia południowoniemieckiego powstała przez przez dodanie krwi koni rasy reńskiej. Koni tych używa się w małych gospodarstwach rolnych w Nadrenii. Południowoniemieckie konie zimnokrwiste były powszechnie używane w wojsku niemieckim do przenoszenia ładunków i artylerii lekkiej w górach. Współcześnie pewna ich liczba ciągle jeszcze jest wykorzystywana do tych celów, ale najczęstszymi użytkownikami tych koni są drobni farmerzy w górskich okolicach. W zachowaniu i ruchach zwierzęta te są podobne do koni noryckich - są to po prostu ich mniejsze wersje.
Cechy:
Wysokość: 163-168 cm
Maść: kasztanowata, gniada, kara, siwa, dereszowata, skarogniada
Pochodzenie: Niemcy

Sowiecki ciężki koń pociągowy

2007-12-07T06:39:00.000-08:00

Rasa ta została wypracowana w zachodniej części Rosji głównie na podstawie belgijskich ciężkich koni, które importowano począwszy od 1850 r. Użyto także kilka mniejszych ras, ale w niewielkich ilościach. Do nich należą: perszeron, arden i suffolk, do spółki z kilkoma rodzimymi okazami. W wyniku krzyżowania otrzymano lżejszą, mniejszą i energiczniejszą wersję konia belgijskiego. Oficjalnie został uznany za rasę w 1952 r. Koń ten wcześnie dojrzewa i jest powszechnie używany do prac transportowych. Średniej wielkości głowę ma osadzoną na muskularnej szyi. Tułów ma szeroki, lecz grzbiet czasami słaby. Lędźwie są proste, zad ścięty. Nogi mocne, ale nie mają grubego nadpęcia.
Cechy:
Wysokość: 157-160 cm
Maść: kasztanowata i dereszowata, a czasem gniada
Pochodzenie: Rosja

Koń włodzimierski

2007-12-07T06:36:00.000-08:00

Rasa ta została wyhodowana na przełomie XIX i XX w. w okręgu, od którego otrzymała nazwę. Dziś hodowla tego konia jest szeroko rozprzestrzeniona. Głównymi szczepami założycielskimi, które zaimportowano, były brytyjskie Suffolk Punch, klejsdele i szajry, a w niewielkim stopniu użyto też krwi ardenów i perszeronów. W 1946 r. koń włodzimierski reprodukował się już na tyle zgodnie z typem, że można go było uznać za prawdziwą rasę. Ten szybko dojrzewający, silny koń jest w szerokim użyciu do pracy pociągowej, a także do ciągnięcia sań w potrójnym zaprzęgu zwanym trójką. Głowa tego konia jest duża, długa i garbonosa, osadzona na szyi mocnej i długiej. Grzbiet, chociaż szeroki, może być słaby. Zad jest długi z wyraźnym ścięciem, a nogi długie ze szczotkami.
Cechy:
Wysokość: 152-165 cm
Maść: najczęstsza gniada, ale spotyka się także karą i kasztanowatą
Pochodzenie: Rosja

Koń północnoszwedzki

2007-12-07T06:34:00.000-08:00

Koń północnoszwedzki wywodzi sięz dawnych czasów i jest blisko spokrewniony ze swym sąsiadem, døle z Norwegii. W przeszłości zdarzały się liczne krzyżówki i dopiero po założeniu stowarzyszenia hodowców pod koniec XIX w. wyprodukowano bardziej ustalony typ. Użyto ogierów rasy døle z Norwegii i na początku XX w. wprowadzono rygorystyczne próby dzielności dla szczepu hodowlanego. Koń północnoszwedzki jest posłuszny, mocny, ekonomiczny w żywieniu i bardzo aktywny. Podobnie jak dole, jest dobrym kłusakiem i jest wykorzystywany przez farmerów do ściągania z lasu pni ściętych drzew oraz do różnych celów w armii szwedzkiej. Koń północnoszwedzki jest przysadzisty, z dużą głową i długimi uszami. Szyję ma krótką i grubą, łopatkę skośną, klatkę piersiową głęboką, grzbiet długi. Zad ma okrągły, spadzisty. Nogi krótkie z grubym nadpęciem. Zarówno grzywa jak i ogon są obfite.
Cechy:
Wysokość: 155-160 cm
Maść: Jakakolwiek, ale jednolita
Pochodzenie: Szwecja

Koń bretoński

2007-12-07T06:23:00.000-08:00

Od wieków Bretończycy hodowali własną rasę ciężkich koni dostosowanych do miejscowych warunków klimatycznych i wymagań ludzi. Wiemy, że w średniowieczu żyły tzw. sommier, silne konie używane do pracy na roli, ciągnięcia lekkich powozów i transportu ładunków, oraz roussin, lżejsza wersja sommier używana do jazdy wierzchem. Roussin był znany ze swego inochodu, wygodnego przy jeździe terenowej i szybkiego chodu. Roussin był szczególnie popularny w południowej i centralnej Bretanii. Całkiem niedawno do tej rasy dodano krwi arabów i koni pełnej krwi angielskiej i otrzymano odmianę zwaną corlay, odmianę rasy bretońskiej używaną do jazdy wierzchem i wyścigów. Obecnie odmiana ta prawie całkowicie zanikła. W północnej Bretanii istniała potrzeba cięższego konia do ciągnięcia ładunków. Dokonano więc krzyżówek z perszeronem i koniem bulońskim. Inną popularną rasą krzyżówką, szczególnie w rejonach górskich, była krzyżówka z ardenami. Te cięższe okazy Bretonów były znane jako Draft Breton. Inna grupa koni bretońskich została utworzona w XIX w., gdy użyto do hodowli zaimportowanych kłusaków i Hackneyów z Norfolk. Ta mieszanka stworzyła bretona zwanego Postier - świetnego konia o energicznym chodzie. Współcześnie nadal odróżnia się dwie grupy bretonów - silniejszy, cięższy Draft Breton. Konie te są rejestrowane w księdze stadnej. Dwie niezależne księgi stadne zostały założone w 1909 r.,ale wkrótce połączono je w jedną i utrzymywano jako dwie grupy, czy działy. W 1920 r. zabroniono dodawania krwi z zewnątrz i w 1950 r. zamknięto księgę stadną. Koń bretoński ma wielką zdolność przystosowania się do rozmaitych klimatów i warunków; jest energiczny i mocny. Wciąż jest poszukiwany jako koń roboczy, szczególnie w krajach słabo rozwiniętych oraz w winnicach południa. Breton także wcześnie dojrzewa, co jest cechą pożądaną na francuskim rynku mięsnym. Postier Breton cieszy się popularnością wśród farmerów bretońskich; używany jest także do ciągnięcia wozów. Głowę ma raczej kwadratową z prostym profilem, bystre oczy i małe uszy. Szyję ma mocną, nieco krótką, z delikatnym grzebieniem. Łopatkę skośną, ale niezbyt długą. Grzbiet krótki, muskularny i szeroki z potężnym zadem. Nogi krótkie, umięśnione z małą szczotką.
Cechy:
Wysokość: 165-170 cm
Maść: kasztanowata, gniada, dereszowata, kasztanowatodereszowata, siwa i kara.
Pochodzenie: Francja

Koń szlezwicki

2007-12-07T05:42:00.000-08:00

Pochodzenie: Niemcy
Wysokość w kłębie: 150 - 160 cm
Umaszczenie: zazwyczaj kasztanowate z jasną grzywą i ogonem
Pokrój: duża głowa, głęboka klatka piersiowa, sylwetka wpisana w prostokąt na krótkich nogach
Charakter: przyjazny, chętny do pracy
Użytkowanie: pociągowe

Holenderski koń zimnokrwisty

2007-12-06T13:46:00.000-08:00

Jest to najmasywniejszy koń ze wszystkich europejskich ras zimnokrwistych. Rasa powstała na przełomie XIX i XX wieku przez krzyżowanie koni ardeńskich z lokalnymi końmi. Jego hodowla jest kontrolowana przez Królewskie Stowarzyszenie Holenderskiego Konia Zimnokrwistego.

KOŃ POKAZOWY
Dzisiaj holenderskie konie zimnokrwiste często biorą udział w pokazach zaprzegnięte do różnego rodzaju pojazdów. Niektóre są nadal używane w transporcie miejskim.

Holenderski koń zimnokrwisty mierzy 170 cm w kłębie i jest przeważnie maści kasztanowatej, gniadej, dereszowatej, siwej lub karej. Mimo potężnej budowy ciała ma swobodny ruch. Jest to rasa wcześnie dojrzewająca i długowieczna. Konie te mają przyjazne usposobienie i solidnie pracują.

Koń fryzyjski

2007-12-06T13:08:00.000-08:00

Koń fryzyjski (fryz) pochodzi z Holandii (Fryzja). W hodowlach dopuszcza się maść wyłącznie karą, jednak w dwóch odmianach: krucza (wymagana u reproduktorów) i płowiejąca. Jest użytkowanym zaprzęgowo i wierzchowo koniem gorącokrwistym. Coraz częściej można je jednak spotkać na zawodach ujeżdżeniowych.

Fryzy pochodzą od prymitywnego konia leśnego, używane były niegdyś szczególnie przez germańskie i fryzyjskie jeździectwo jako konie ogólnoużytkowe. Do 1609 krzyżowano je z końmi Półwyspu Iberyjskiego (andaluzyjskie, lusitano). Fryz miał swój wkład w kształtowaniu ras kuców dales i fell, a poprzez old english black wziął także udział w tworzeniu shire. Oldenburg i dole gudbransdal są blisko spokrewnione z koniem fryzyjskim.

Znamienną cechą Fryza jest wysoko osadzona szyja. Kłąb jest słabo zarysowany ,głowa dość duża ,ale bardzo szlachetna i pełna wyrazu. Oczy są duże i żywe ,uszy małe spiczaste ,zwrócone ku siebie. Ogon i grzywa są gęste i lekko kręcone. Kończyny są bardzo mocne; charakterystyczne są bujne szczotki pęcinowe. Kopyta twarde ,z ciemno zabarwionego rogu ,ładnie uformowane

wzrost
Około 160cm
w kłębie.

umaszczenie
Kary bez odmian; odmianą są jedynie małe gwiazdki (ale Fryzy z jakimikolwiek odmianami nie są dopuszczane do hodowli)

charakter
Konie taj rasy słynną z pogodnego usposobienia; są bardzo pojętne.

cechy charakterystyczne
Cierpliwość i wytrzymałość tych koni to najbardziej charakterystyczne cechy tej rasy. Wbrew temu co mogłaby sugerować dostojna sylwetka ,fryz nie jest bynajmniej rasą wymagającą. To silny ,wytrzymały koń który nie potrzebuje specjalnej opieki.
Fryz fascynuje swoimi energicznymi ruchami z silnym impulsem z części zadniej i mocną akcją nadgarstków ,a szczególnie swoim urzekającym pięknem.

Wyznacznik rasy :
Zasady wpisywania do księgi stadnej są w przypadku tej rasy bardzo rygorystyczne. Klacze i ogiery klasyfikowane są w niej w kilku kategoriach definiowanych zależnie od cech użytkowych i wyglądu zewnętrznego. Oceniane są także charakter i podatność na szkolenie osobników. Ogier albo klacz których potomkowie nie odpowiadają kryteriom ,zostają "zdegradowani" do niższej kategorii!

HISTORIA
Konie fryzyjskie są nie tylko bardzo starą rasą. Muszą być także postrzegane jako jedyna rasa rodzima Niderlandów, która przetrwała. Pierwotnie konie fryzyjskie były używane do służby w wojsku. Rzymscy historycy zachowali konne grupy Fryzów na murze Hadriana około roku 150 n.e. Tak samo Anthony Dent opisuje obecność niezależnych Fryzów w Carlisle w IV wieku, która prawdopodobnie odnosiła się do najemników używających fryzyjskich ogierów. Dent także wspomina, iż rasa fryzyjska była podstawą dla konia "Old English Black", przodka szajrów i kuców Fell. Ten ostatni wykazuje wybitnespan podobieństwo. W XVII wieku fryzy można było znaleźć między rasami hiszpańskimi w wielu różnych akademiach jeździeckich gdzie uczono jazdy w stylu klasycznym. W tym okresie odnotowano wielki popyt na konie fryzyjskie jako znakomite konie zaprzęgowe oraz popularne szkolne konie dresażowe. Na przełomie XVIII i XIX wieku rasa fryzyjska została ograniczona tylko do prowincji Fryzji, gdzie była wykorzystywana w celach rekreacyjnych, jak na przykład wyścigi kłusaków. Niektóre z tych kłusaków były całkiem sławne i prawie na pewno koni fryzyjskich użyto w hodowli kłusaka orłowskiego i kłusaków amerykańskich. W końcu, pod koniec XIX wieku i na początku XX, koni fryzyjskich z "szlachetną krwią i talentem do tańca" używano już tylko na farmach, gdzie musiały konkurować z cięższymi rasami. To współzawodnictwo omal nie skończyło się fatalnie. Pierwszego maja 1879 roku założono pierwszą księgę stadną w Niderlandach, Het Friesch Paarden Stamboek, w celu uchronienia koni fryzyjskich przed nieuchronnym wyginięciem. Po krótkim okresie odświeżenia liczba tych koni zmalała gwałtownie i w roku 1913 pozostały tylko 3 ogiery zapisane w księdze. Rasa niemal wyginęła. Po tym drastycznym zmniejszeniu liczby koni fryzyjskich w 1913 roku, nie było innego wyjścia: rasa ta musiała być w stanie konkurować na farmach z cięższymi rasami. Tak więc niepożądana zmiana w prowadzeniu hodowli była nieuniknionym przystosowaniem do wymagań tego okresu. Zmiana ta zaowocowała cięższą i mniejszą odmianą fryzów, która nie jest już pożądana. Dziś wymaga się dumnego i wytrzymałego konia. W latach 60 konie fryzyjskie przeszły jeszcze większy kryzys niż ten w 1913 roku ze zmniejszeniem zapotrzebowania na siłę koni i wprowadzeniem pojazdów mechanicznych. Większość rolników nie miała pieniędzy i czasu, by trzymać konie wyłącznie dla przyjemności. Sytuacja była gorsza niż kiedykolwiek i w 1965 roku w księdze stadnej pozostało tylko 500 klaczy. Jednak nie dający się zatrzymać wpływ poprawiającej się ciągle ekonomii przybył na ratunek rasie fryzyjskiej, która została ponownie odkryta jako idealna do rekreacji. Znów była to zasługa bajkowego wyglądu zewnętrznego koni fryzyjskich i znakomitej natury odznaczającej się dobrotliwością, inteligencją, wielkimi możliwościami adaptacyjnymi oraz ogromną gotowością do pracy, która udowodniła, że konie te mogą być wykorzystywane również przez osoby początkujące i nie obeznane jeszcze do końca z końmi. W krótkim okresie czasu konie fryzyjskie sprawdziły się jako konie zaprzęgowe, dresażowe, rekreacyjne, a nawet cyrkowe. Nareszcie konie te mogły znów tańczyć.

Koń norycki

2007-12-06T11:25:00.000-08:00

Nonikier (zwany też pinzgauerem, oberlanderem lub południowoniemieckim koniem zimnokrwistym) to stara rasa, ukształtowana z rozmaitych ciężkich koni, sprowadzonych przez Rzymian około 2000 lat temu do prowincji Noricum. Obejmowała ona tereny w przybliżeniu odpowiadające dzisiejszej Styrii i Karyntii w Austrii. Był to silny koń pociągowy, o pewnym kroku, zdecydowanie odporny, doskonale nadający się do pracy w rolnictwie w ostrym klimacie okolic górskich. W XVI wieku, rasa otrzymała domieszkę krwi koni andaluzyjskich i neapolitańskich, co dało jej większą zwinność i poprawiło wygląd. Później, w XIX wieku, krzyżowano południowoniemiecką linię norkierów z końmi normandzkimi, cleveland bay, rasą holsztyńską, węgierską, clydesdale i końmi oldenburskimi, co przydało jej znacznej lekkości. Dziś istnieje wyodrębnionych linii norkierów. Wszystkie określa się jako mniejsze konie zaprzęgowe, zdolne do pracy w górskich okolicach południowej Europy. Tam odgrywają właśnie znaczną rolę w rolnictwie.

SZEROKA KŁODA
Koń norycki ma szeroką pierś, a odwód klatki piersiowej powinien wynosić nie mniej niż 60% jego wysokości w kłębie. Ma krótkie, krępe kończyny. Taka budowa pomaga mu znosić ciężkie i ostre alpejskie zimy.

Koń brabancki

2007-12-06T11:01:00.000-08:00

Ta pradawna rasa sięga czasów imperium rzymskiego. Konie te są również znane jako brabanosy. Przodkami Brabanta były konie bojowe, które brały udział w tworzeniu takich ras jak Shire, Clydesdale i prawdopodobnie Suffolk Punch. Starannie prowadzona hodowla Brabantów przyczyniła się do powstania silnego, wywierającego duże wrażenie, konia. Centrum rozwoju tej rasy były żyzne równiny Brabancji w centralnej Belgii. Od bardzo dawna Belgia słynie ze swych ciężkich koni. Wiele napisano o flandryjskich koniach jako wierzchowych dosiadanych przez zbrojnych rycerzy w okresie średniowiecza. Pewna liczba koni flandryjskich została zaimportowana na Wyspy Brytyjskie, gdzie zostały użyte jako stado wyjściowe do hodowli miejscowych koni roboczych. Brabanty są bezpośrednimi potomkami koni flandryjskich. Około 100 lat temu koń belgijski był najpopularniejszą w Europie rasą konia zaprzęgowego. Udoskonalenie rasy konia belgijskiego nastąpiło pod koniec XIX wieku, kiedy to wyodrębniono trzy linie: Orange I, Bayarda i Jeana I. Wszystkie trzy odmiany zostały rozprzestrzenione po całej Europie i posłużyły do udoskonalania innych ras. Występują trzy nieznacznie różniące się odmiany w obrębie stada belgijskiego, aż do początków XX w. uznawane za odrębne rasy. Są to: wielki koń z Dendre, siwy koń z Nivelle i koń olbrzymi z Mehaignc. DZiś nieznacznie różnią się one budową ciała czy maścią. Rozróżnienie opiera się głównie na różnych obszarach i liniach krwi. Belgijscy farmerzy przez wieki byli dumnymi hodowcami używającymi selekcyjnych metod i - z nielicznymi wyjątkami - unikającymi wprowadzania obcej krwi w rezultacie belgijskie rasy pociągowe mają ustalony typ. Siła, dobry temperament i chęć do pracy przyczyniły się do ich popularności na całym świecie. Wiele z nich zostało wyeksportowanych, zwłaszcza do USA. Zostały także użyte do poprawienia już istniejących albo założenia nowych hodowli. Np. konie reńskie powstały właśnie na podstawie tej rasy. Rozmiary ardenów zostały powiększone przez krzyżowanie z brabantami. Również niektóre odmiany polskich koni zimnokrwistych mają domieszkę krwi belgów. Dzisiejszy koń belgijski jest zwierzęciem dużym i silnym, raczej niskim, chociaż zdarzają się osobniki wyższe niż 170 cm. Głowa tego konia jest niewielka w stosunku do tułowia, dość kwadratowa, mało wyrazista i raczej "nijaka", ale o poczciwym wyrazie. Szyja bardzo mocna, łukowato wygięta, o wyraźnie zaznaczonym podłużnym grzebieniu. Zad masywny, mocno zaokrąglony, rozłupany i wysoki. Grzbiet krótki, klatka piersiowa głęboka, łopatki wyraźne i muskularne. Ogon krótko przycinany, nisko osadzony. Kończyny bardzo mocne, stosunkowo krótkie, o silnie owłosionych stawach pęcinowych. Kopyta kształtne, średniej wielkości. Charakter tego konia jest wyjątkowo łagodny, ale charakteryzuje go żywy temperament. Bardzo dobrze przystosowuje się do trudnych warunków, nie sprawia kłopotów.
Cechy:
Wysokość: 160-170 cm, ale zdarzają się wyższe.
Maść: najczęściej dereszowata, ale także gniada i kasztanowata. Ceniona, lecz bardzo rzadka u tej rasy jest maść kara.
Pochodzenie: Belgia

Clydesdale

2007-12-06T10:24:00.000-08:00

Clydesdale jest spokrewniony z Shire'em, ale charakteryzuje się lżejszą budową ciała. Rasa ta wywodzi się ze Szkocji, gdzie pierwotnie była używana do pracy w rolnictwie. Później konie te wykorzystywano w transporcie np. węgla. Obecnie Clydesdale można obejrzeć w konkursach orki i na pokazach. Konie tej rasy krzyżuje się z końmi pełnej krwi w celu
uzyskania większych koni wierzchowych.

Clydesdale są przeważnie gniade, skarogniade, kare lub
deszerowate. Często u nich występują odmiany na kończynach sięgające aż do tułowia, niekiedy
rozszerzające się nawet na brzuch.

MALOWNICZY TRANSPORT
Pięknie udekorowane Clydesdale często biorą udział w festynach, zaprzęgnięte do jaskrawo pomalowanych wozów, obładowanych zazwyczaj beczkami piwa.Clydesdale - szkocki koń zimnokrwisty.

Jego wzrost wynosi około 162 cm, aczkolwiek ogiery mogą mierzyć 170 i więcej centymetrów. Maść najczęściej gniada i skarogniada, często dereszowata, ale także kara lub kasztanowata. Pierś ma szeroką i wypukłą. Ma skośną łopatkę i kłąb wyższy od zadu, co zwiększa jego siłę uciągu. Na pęcinach jedwabiste szczotki. Co ciekawe, cechą tej rasy jest krowia postawa tylnych nóg, o stawach skokowych ustawionych blisko siebie, która u innych koni uważana jest za wadę. Charakteryzują się wysoką akcją kończyn, mówiono o nich nawet iż" piękno tych koni zamienia banalne rozwożenie piwa w publiczne widowisko". Konie tej rasy są bardzo podone do koni shire- największych koni świata.

Clydesdale pochodzą z rejonu Lanarkshire nad rzeką Clyde w Szkocji i nadal są tam hodowane przez swoich miłośników. Użytkowane są głównie w zaprzęgach, gdzie pracują w bogato zdobionych uprzężach. Clydesdale są zwykle łatwe w obejściu, co wobec masy ciała ok. 1 tony jest nieocenioną zaletą.

Shire

2007-12-06T09:36:00.000-08:00

Konie tej rasy są wysokie i niesamowicie silne. Shire jest prawdopodobnie najcięższym z angielskich koni zimnokrwistych. Może ważyć do 1219 kilo i mierzyć do 178 centymetróww kłębie. Niektóre bywają nawet wyższe. Odwód klatki piersiowej wynosi do 2,4 metry. Nazwa tej rasy pochodzi od angielskich hrabstw (Derbyshire, Staffordshire, Lincolnshire, Leicestershire), w których koń został wyhodowany. Konie Shire często pracują w rolnictwie. W miastach były używane do ciągnięcia wozów z piwem.

Ten wysoki i bardzo silny koń jest w stanie ciągnąć ciężar pięciokrotnie większy od jego własnej masy ciała. Konie Shire mają często odmiany na kończynach, szczotki pęcinowe są delikatne i jedwabiste, a ogony są zazwyczaj przycinane, co pozbawia je natury ochrony przed owadami.

KONKURSY ORKI
Dziś nie wiele koni Shire jest wykorzystywanych do pracy na roli, ale często spotyka się je na konkursach i pokazach orki. Ich grzywy są zaplecione i ozdobione, a wypolerowana uprząż lśni. Sprawiają wspaniałe wrażenie, a ich siła i łagodność są przedmiotem podziwu.

Średniowiecze
W średniowieczu Anglia była ośrodkiem kultury rycerskiej. Rycerze potrzebowali mocnych koni, których widok mógłby trwożyć wrogów. Za największe zwierzęta płacono najwyższe ceny. Dążąc do ideału, hodowcy z wielkim trudem wyhodowali konia dużego i ciężkiego, ale harmonijnie zbudowanego i bardziej nadającego się pod wierzch niż większość koni zimnokrwistych. Tak powstała rasa Shire.
Konie Shire w zaprzęgu

XIX wiek
W XIX wieku znalazły nowe zastosowanie w komunikacji miejskiej: ciągnęły pierwsze tramwaje konne na Wyspach Brytyjskich. Dzisiaj shire'y są hodowane i utrzymywane przez miłośników rasy. Sprawiają wrażenie koni wysokonożnych, z krótkim tułowiem. Głowy o szerokim, często garbonosym profilu noszą wysoko. Cechy charakterystyczne dla tej rasy to obfite, jewabiste szczotki, zaczynające się już od stawu skokowego i krótki, gęsty ogon. Oprócz tego odznaczają się bardzo przyjacielskim charakterem.

Suffolk Punch

2007-12-06T08:34:00.001-08:00

Suffolk Punch jest najczystrzy rasowo ze wszystkich angielskich ras ciężkich. Wszystkie konie pochodzą od jednego ogiera House of Ufford, urodzonego w 1768 roku. Suffolk jest koniem krępym, o krótkich kończynach, zawsze kasztanowato umaszczonym. Niektóre z nich używane są w gospodarstwach rolnych, ale coraz częściej można tę rasę zobaczyć naróżnego rodzaju pokazach.

Tułów Suffolka jest beczkowaty, oparty na krótkich, mocnych kończynach. Pierś jest szeroka, a szyja gruba ze słabo zaznaczonym kłębem. Pomimo swojej masy, koń porusza się swobodnie i ma energiczny kłus. Przyjazne usposobienie sprawia, że jest koniem łatwym w obsłudze.

KOŃ ROLNICZY
Suffolk został wyhodowany do pracy w gospodarstwach wszchodniej Anglii. Brak szczotek pęcinowych jest dodatkową zaletą, gdyż ciężka, gliniasta ziemia nie zanieczyszcza kończyn. Suffolki nie wymagają dużej ilości paszy, co sprawia, że są tanie w utrzymaniu.

ŹREBIĘ SUFFOLKA
Konie tej rasydojrzewają wcześnie i są długowieczne. Źrebak może zacząć pracować jako dwulatek i kontynuować pracę przez wiele lat. Suffolki są cenionymi końmi roboczymi zarówno w gospodarstwie rolnym, jek i w transporcie miejskim.

2007-12-06T08:18:00.000-08:00

Perszeron

2007-12-05T12:57:00.000-08:00

Perszeron – zimnokrwista rasa koni wywodząca się z Francji. Umaszczenie najczęściej siwe, wysokość 160 - 170 cm, charakterystyczna silna i krępa budowa ciała z masywną szyją i kończynami. Perszerony ze swoimi wschodnimi korzeniami mają przewagę nad wieloma rasami ciężkimi, gdyż szybko przystosowują się do innego klimatu i są idealnym materiałem do krzyżowania. Na niegościnnych Falklandach krzyżuje się je z rasą Criollo, aby uzyskać wytrzymałe konie wojskowe, podczas gdy w Australii, gdzie klimat w niczym nie przypomina Falklandów, perszerony wykorzystywane są w hodowli koni sportowych i do doskonalenia pogłowia.

Jedynym z największych koni był perszeron. Mierzył on 213 cm w kłębie. Obesnie niewiele koni tej rasy osiąga taki wzrost. Perszerony charakteryzują się szeroką, zwięzłą kłodą, silnymi kończynami i dobrze uformowanymi kopytami. Dzięki dolewowi krwi arabskiej rasa ta może się poszczycić bardziej eleganckim wyglądem, niższą akcją kończyn i szloachetniejszą głową niż większość ras koni zimnokrwistych.

KONIE ZAPRZĘGOWE
Choć niektóre perszerony nadal pracują w rolnictwie, są również popularne jako koni zaprzęgowe. Pomimo swoich rozmiarów mają elegancki ruch o swobodnej akcji kończyn i poruszają się z lekkością. Są łagodne i dobrze pracują.

CHARAKTERYSTYKA
*Pochodzenie
Normandia, Francja.
*Wysokość w kłębie
165-178 cm
*Maść
Siwa lub kara
*Użytkowanie
Praca w rolnictwie i transporcie, powożenie.

Koń buloński

2007-12-05T12:21:00.001-08:00

Głowę ma raczej kwadratową z prostym profilem, bystre oczy i małe uszy. Szyję ma mocną, nieco krótką, z delikatnym grzebieniem. Łopatkę skośną, ale niezbyt długą. Grzbiet krótki, muskularny i szeroki z potężnym zadem. Nogi krótkie, umięśnione z małą szczotką.
Rasa ta pochodzi z okolic Boulogne, w północno - wschodniej Francji. Hodowano dwa typy konia bulońskiego - jeden był ciężkim koniem pociągowym, drugi był lżejszy i szybszy, zwany mareyeur. Ten drugi typ używany był do transportu ryb znad morza do Paryża.

Koń buloński, pomimo swej wielkości, jest koniem eleganckim, co zapewne zawdzięcza przodkom - koniowi berberyjskiemu i arabskiemu. Najczęstsze umaszczenie to siwe, ale także dereszowate, kare, gniade lub kasztanowate. Ciało ma prawidłowe proporcje, a dodatkowego uroku dodaje mu gładka sierść, gruba, jedwabista grzywa i ogon. Mierzy 163 - 173 cm w kłębie.

SZYBKI RUCH
Koń buloński może poruszać się szybciej niż jakiekolwiek inny koń pociągowy, cechuje go także długi wykrok. Niektóre nadal pracują w gospodarstwach. Z obawy przed wyginięciem tej rasy opiekę nad hodowlą roztoczył rząd francuski.

Boulonnais ma wyrazistą, szlachetną gfłowę, zdradzającą wpływ krwi orientalnej. Jego mocna, zaokrąglona szyja jest pewnie osadzona na stromych, czasem krótkich łopatkach. Jego pierś jest szeroka i głęboka; kłoda zwarta z lekko ściętym, msywnym zadem. Kończyny muskularne z suchymi stawami, kopyta nieduże, twarde.

Do końca XIX wieku koń buloński pozostawał na usługach francuskiej armii. Ten potężny koń świetnie nadawał się do ciągnięcia powozów, wozów z amunicją i dział. Różne zastosowania znajdowano dla niego w ojczystym regionie - zaprzęgano je do najróżniejkszych pojazdów i maszym rolniczych i angażowano do najróżniejszych prac gospodarskich. Nierzadko wykorzystywano go także do transportu ładunków na piszczystym wybrzeżu, a nawet w płytkiej wodzie. Z jego pomocą hodowcy warzyw poławiali w morzu glony, których używali jako nawozu do swoich upraw.

Rasie bulońskiej wiedzie się dziś tak jak większości ras zimnokrwistych, czyli nie najlepiej. (Z tego, co wiem, w Polsce nie ma ani jednego osobnika tej rasy. ) Zadania, do których był wykorzystywany i za wykonanie których bardzo go ceniono, zostały przejęte przez maszyny. A jednak nadal są tacy, którzy od traktorów i kombajnów wolą czworonożnych "pracowników" w swoich gospodarstwach. Najważniejszy powóþd to ten, ze konie nie niszczą podłoża, jak ciężkie maszyny rolnicze. Dlatego oprócz względów czystko emocjonalnych, niektórzy rolnicy nadal angażują konie bulońskie, a nie traktory, do orania swoich upraw.

Głowę ma raczej kwadratową z prostym profilem, bystre oczy i małe uszy. Szyję ma mocną, nieco krótką, z delikatnym grzebieniem. Łopatkę skośną, ale niezbyt długą. Grzbiet krótki, muskularny i szeroki z potężnym zadem. Nogi krótkie, umięśnione z małą szczotką.

Koń ardeński

2007-12-05T12:03:00.000-08:00

Ten ciężki koń pociągowy był hodowany przez setki lat w rejonie Ardenó, na granicy francusko - belgijskiej. Pochodzi prawdopodobnie od średniowiecznych wojennych koni używanych w bitwach. W XIX wieku wykształciły się dwa typy ardenów - masywne, użyteczne w rolnictwie oraz typ o lżejszej bydowie ciała.

OZDOBA POKAZÓW
Ardeny nie są już tak wykorzystywane w rolnictwie jak kiedyś, ale ich łagodny charakter dalej przysparza im zwolenników, szczególnie podczas festynów.

Konie pochodzące z górzystej prowincja Ardenne, na pograniczu Belgii i Francji. Pochodzą od
ciężkich koni, które były przypuszczalnie jednymi z pierwszych koni zimnokrwistych. Uważa się, że na Ardena wpływ miały rasy sprowadzone na północ przez legiony rzymskie.

Na przestrzeni dziejów użytkowano tę rasę jako siłę pociągową oraz w stadzie rozpłodowym, stąd jej wpływ na wiele ras. Wywodzi się od niej szereg gałęzi, chociaż podtypy znacznie się różnią, np.: arden belgijski lub szwedzki, koń sokólski, sztumski i łowicki. Obecnie konie tej rasy także używane są jako siła pociągowa.
Źrebak z niebieskimi oczami

Głowa stosunkowo niewielka o prostym profilu, gruba szyja z obfitą, gęstą grzywą, kończyny krótkie, mocne, ozdobione szczotkami pęcinowymi, głęboka klatka piersiowa. Ich cechą chrakterystyczną jest niebywała wytrzymałość, doskonałe wykorzystanie paszy oraz pracowitość i dobry charakter.

Umaszczenie: gniady, ciemnogniady, kasztanowaty lub deresz. Średnia wysokość około 152-163 cm, ciężar ciała ok. 700 kg.

Koń achałteński

2007-12-05T11:40:00.000-08:00

Koń achałteński hodowany na pustyniach Turkmenistanu, na północ od Iranu, ma bardzo oryginalny wygląd. Zbudowany jest z ''długich'' odcinków - tułowia, szyi i nóg. Jest bardzo wytrzymały, co sprawia, że jest przydatny do rajdów długodystansowych, wyścigów, skoków i ujeżdżania.

Koń achałteński był hodowany już tysiące lat temu. Ma żywy charakter, jest dzielny, wytrzymały i silny. Dodatkowym atutem jest cienka skóra i jedwabista grzywa i ogon. Najbardziej cenioną maścią tego konia jest złotobułany o metaicznym odcieniu.

DOBRY SKOCZEK
Koń achałteński z powodu fenomenalnej wytrzymałości jest znany głównie z sukcesów w rajdach i wyścigach. Jest także dobrym koniem do konkurencji skoków przez przeszkody i ujeżdżania

Koń achałtekiński Wzrost: 152-164cm
Maść:Wszystkie podstawowe z wyjątkiem srokatej, ze złotym połyskiem
Pokrój:smukła głowa, jedwabista grzywa i ogon, budowa przypominająca harta
Inne cechy: Są uniwersalnymi, pełnymi temperamentu końmi rekreacyjnymi i sportowymi .Wymagają spokojnych, cierpliwych i doświadczonych jeźdźców i dobrych warunków utrzymania.

Historia konia, a szczególnie informacje dotyczące pochodzenia ras są pełne niejasności, sprzeczności, kryją też wiele tajemnic. Przykładem może być koń achałtekiński. Jest on zwierzęciem pustynnym , występuje w pobliżu oaz, w Turkmenii. Wraz ze spokrewnionym z nim koniem jomudzkim, który przypomina konie znalezione w kurchanach Pazyryk, ma wiele cech wspólnych z koniem turkmeńskim. Prawdopodobnie koń turkmeński i achałtekiński są odmianami tej samej, starożytnej rasy pochodzącej z dwóch sąsiadujących ze sobą obszarów geograficznych.

Koń berberyjski

2007-12-05T11:13:00.000-08:00

Koń berberyjski pochodzi z Maroka i Afryki Północnej i jest jedną z najstarszych ras świata. Barber, choć nie może poszczycić się urodą, ma solidne zdrowie, siłę i wytrzymałość.Jest w stanie rozwinąć dużą prędkość na krótkim dystansie.

KSZTAŁT GŁOWY
Koń berberyjski jest jedną z pradawnych ras, dlatego kształt jego czaszki zbliżony jest do czaszek koni prymitywmych. Głowa jest dość duża i masywna i nie ma lekkości elegancji araba.

Koń berberyjski, podobnie jak koń arabski, miał duży wpływ na tworzenie innych ras koni. Koń hiszpański, od którego pochodzi wiele ras koni, sam wywodzi się od konia berberyjskiego. Rasa jest tradycyjną rasą koni wierzchowych Berberów północnej Afryki.

POKRÓJ
*Koń szlachetny średniej wielkości w typie raczej iberyjskim niż orientalnym. Głowa średniej wielkości, często o profilu garbonosym. Szyja bardzo mocna, prosta. Łopatki dłubie. często strome. Grzbiet krótki, zdolny do pracy pod dużym obciążeniem. Klatka piersiowa głęboka, ale niezbyt szeroka. Zad ścięty, ogon osadzony nisko. Macne jak stal kończyny z doskonałybi kopytami, niekiedy tylne nieco szblaste lub o krowiej postawie. Ruch wydajny, o energicznej akcji, szybki, pewny. Umaszczenie częsty siwe, a także gniade, kasztanowate i kare z odmianami. Wysokość w kłębie 150-160 cm.

HISTORIA
*Północno afrykańska rasa zwana berberyjską pochodzi od starozytnych koni i jest blisko spokrewniona z końmi iberyjskimi (zwłaszcza kucami Sorraia). W Afryce, powiązanej od dawna z Hiszpanią, konie te były juz rozpowszechnione, gdy około roku 700 dotarły tam konie arabskie. Od tego czasu rasy te ciągle się krzyżowały. Tylko nomadyczne plemię Tuaregów przestrzegało hodowli w czystości rasy. Ogierów tej rasy używano póżniej w całej Europie do uszlachetniania miejscowego pogłowia. Należał do nich także Gogolphin Barb, jeden z założycieli rasy pełnej krwi angielskiej. Czysto rasowych koni berberyjskich już prawie się nie spotyka, choć podjęto wysiłki w celu zachowania resztek populacji.

Koń angloarabski

2007-12-05T04:47:00.000-08:00

Koń angloarabski jest rasą powstałą w wyniku krzyżowania konia czystej krwi arabskiej z koniem pełnej krwi angielskiej. Rasa ta łączy cechy koni arabskich (uroda) i pełnej krwi (rozmiary ciała, szybkość). Mimo że rasa ta ma swoje początki w Anglii, jej największy rozwój nastąpił we Francji.

RAJDY DŁUGODYSTANSOWE
Konie angloarabskie, jak również araby czystej krwi i półkrwi z powodzeniem biorą udział w rajdach długodystansowych. Koń powinien być zdrowy i bardzo wytrzymały, gdyż musi pokonywać aż do stu kilometrów dziennie, z szybkością 14 - 15 kilometrów na godzine. Niektóre rajdy są wielodniowe.

CECHY
*Wysokość w kłębie
157 - 168 cm.
*Maść
gniade, kasztanowate, kare, siwe.
*Użytkowanie
Jazda rekreacyjna, rajdy, WKKW, ujeżdżenie, skoki.

Koń pełnej krwi angielskiej

2007-12-04T13:30:00.000-08:00

Konie pełnej krwi, zwane potocznie folblutami, są najszybszą rasą koni na świecie. Rasa została utworzona w Anglii w XVII i XVIII wieku z dużym udziałem trzech orientalnych ogierów - Darley Arabiana, Godolphina Barba i Byerley Turka - kojarzonych z angielskimi klaczami. Konie pełnej krwi okazały się doskonałymi końmi wyścigowymi. Podobnie jak konie arabskie, miały również duży wpływ na hodowlę koni na świecie. Sprawdzają się w róznych dyscyplinach sportu jeździeckiego, jak również są świetnymi wierzchowcami do rekreacji konnej.

TRENINGI NA " PROSTEJ "
Gdy koń pełnej krwi zostanie przyzwyczajony do noszenia jeźdźca na grzbiecie i reagowania na jego komendy, jest przygotwywany do wyścigów. Treningi odbywają się na specjalnie przygotowanych torach roboczych, których odcinki, przystosowane do galopów, nazywają się " prostymi ". Konie o podobnych umiejętnościach trenują w grupach, pod czujnym okiem trenerów.

HODOWLA KONI PEŁNEK KRWI
Konie biorące udział w wyścigach pochodzą po dokłądnie wyselekcjonowanych rodzicach, którzy sami w większości byli sprawdzenio na torze wyścigowym. Młode konie utrzymywane są w większych grupach na padokach, które zapewniają im dużo ruchu, aż do momentu, gdy mogą rozpocząć treningi.

WYŚCIGI PRZESZKODOWE
Konie pełnej krwi biorą udział w gonitwach płaskich, płotowych i przeszkodowych, w których oprócz szybkości muszą wykazać się umiejętnością skakania.

CHARAKTERYSTYKA
*Pochodzenie
Anglia
*Wysokość w kłębie
157 - 168 cm
*Maść
gniada i kasztanowata rzadziej siwe i kare
*Użytkowanie
Wyścigi, ujeżdżanie, skoki, WKKW, jazda rekreacyjna.
*Cechy
Szybkość, dzielność, czasami zbyt żywy temperament, który może powodować trudności w użytkowaniu.

Koń czystej krwi arabskiej

2007-12-04T04:36:00.000-08:00

Koń arabski jest prawdopodobnie najstarszą i jedną z najpiękniejszych ras koni na świecie. Odegrał olbrzymią rolę w rozwoju innych ras koni i kuców. Mała głowa osadzona na łabędziej szyi, wysoko osadzony ogon, wspaniała prezentacja i fenomenalny ruch powodują, że łatwo rozpoznać tę rasę wśród innych. Mimo że jest to koń małych rozmiarów, jest silny i słynie z wytrzymałości.

ARABSKA GŁOWA
Głowa jest mała, sucha i szlachetna, o wypłukłym czole i szczupaczym profilu. Szyja ma łabędzi kształt. Kąt, pod jakim szyja połączona jest z głową, nazywa sie " mitbah " i jest spotykany tylko w tej rasie.

KONIE PUSTYNI
Koniearabskie były pierwotnie hodowane na pustyniach Półwyspu Arabskiego. Ubogie pożywienie i ciężki warunkiśrodowiska przyczyniły się do powstania małego, szybkiegi, mocnego i wytrzymałego konia. Używane są do rajdów na długich trasach. Stanowią cenną własność dla swoich hodowców.

CHARAKTERYSTYKA
*Pochodzenie
Półwysep Arabski,
ob. Arabia Saudyjska
*Wysokość w kłębie
147 - 152 cm
*Maść
głównie kasztanowata, gniada i siwa; kare i skarogniade spotykane są rzadko.
*Użytkowanie
jazda rekreacyjna, pokazy, rajdy długodystansowe, wyścigi; wykorzystywane są do krzyżowania z innymi rasami w celu ich uszlachetnienia.
*Cechy
Dzielność i łagodność.

Typy użytkowe koni

2007-12-04T02:46:00.000-08:00

Konie i kuce różnią się między sobą typem - od dużego, wolno poruszającego się konia pociągowego do smukłego, szybkiego konia pełnej krwi angielskiej; od potężnego, wytrzymałego coba do eleganckiego kuca wierzchowego. Typy są przeważnie efektem ukierunkowanej selekcji na pożądane cechy. Przykładem jest krzyżowanie masywnego konia z koniem pełnej krwi, uzyskujemy
wtedy wierzchowca zdolnego nosić dużego, ciężkiego jeźdźca.