Koń kladrubski

Jedna z ras konia domowego jest koń kladrubski.
Konia tego wychodowano w 1572 roku w królewskiej stadninie w Kladrubach (Czechy) należącej do cesarza Maksymiliana II. Dwa charakterystyczne umaszczenia mogą pochodzić od dwóch znaczących rozpłodników:
kare od Sacramoso (1799)
siwe od Pepoli (1764)
Średnia wysokość od 165 cm do 173 cm, niektóre okazy tej ogromnej rasy pociągowej mają naewt około 183 cm; jest to chyba jedna z największych ras koni na świecie.

Irish Draught

Irish Draught – irlandzki koń pociągowy. Prawdopodobnie rasa ta powstała z koni hiszpańskich i staroangielskich koni gorącokrwistych oraz kuców rasy Connemara. Powstał tym sposobem nadzwyczaj wszechstronny koń.
Zastosowanie
Koń rasy Irish Draught przeznaczony był do zaprzęgu i do pracy na roli. Świetnie nadawał się pod siodło, zwłaszcza do polowań. Niegdyś brał też udział w paradach. Dziś najczęściej używany jako kłusak.
Historia rasy
Ta stara rasa została prawie unicestwiona podczas I wojny światowej, a potem przez eksport koni do celów bitewnych. Jednak dzięki zatrzymaniu tego procesu w roku 1965 (przez ministra gospodarki rolnej) rasa przetrwała.
Teraz o zachowanie tej rasy troszczy się Irish Horse Breeder's Society. Ze względu na posiadanie przez rasę Irish Draught wielkiego talentu skokowego, krzyżowanie tych koni ze szlachetnymi rasami gorącokrwistymi czy też z folblutami daje idealne konie do skoków oraz polowań.
Wygląd
Po głowie tej rasy można świetnie zauważyć wpływ koni hiszpańskich – profil garbonosy, z małymi ganaszami, szerokim pyskiem i chrapami rozstawionymi nieco szerzej.
Patrząc na szyję tego konia można stwierdzić, że jest koniem pociągowym, co jednak może być mylące, bowiem jego szyja jest dosyć krótka, silna i gruba – właśnie taką mają np. Shire.
Wysokość w kłębie: 153-173 cm.
Maść: najczęściej siwa, rzadziej kasztanowata, gniada lub kara.

Koń holsztyński

Koń holsztyński - silny, duży, kalibrowy koń gorącokrwisty. Przeważa maść gniada z wszystkimi odcieniami, ale mogą też występować inne rodzaje umaszczenia. Znakowany piętnem.
Holsztyński region hodowlany znany jest od średniowiecza. Hodowlę popierały panujące tu dwory: duński i północnoniemiecki. W XVIII i XIX wieku bardzo ceniono raczej konie ciężkie, ale energiczne i o żywym temperamencie, do powozu i pod wierzch. Francuski mistrz jazdy konnej Guériniere chwalił także ich uzdolnienia do ujeżdżania wedle klasycznej szkoły. Obecnie konie te hoduje się zgodnie z wzorcem niemieckiego konia wierzchowego: lekkie w typie, przeznaczone do użytkowania wierzchowego. Hodowla znajduje się przede wszystkim w rękach prywatnych.
Wysokość: 160 - 170 cm.

Hackney

Hackney jest potomkiem brytyjskich kłusaków. Jest to stosunkowo nowa rasa, wyhodowana w ciągu ubiegłego wieku, na bazie ras norfolk roadster i yorkshire roadster a uszlachetnionego domieszką krwi koni arabskich i pełnej krwi angielskiej. Jest to wdzięczny koń, poruszający się z wielką gracją, o wysokich chodach, nadający się do lekkiego zaprzęgu. Niegdyś nazwa tej rasy miała dość pejoratywne znaczenie, ponieważ konie zaprzęgane były do różnego rodzaju pojazdów, między innymi ciągnęły omnibusy i inne zwykłe pojazdy. Powoli jednak wygląd zewnętrzny hackneya został uszlachetniony i powstała forma współczesna, popularna nie tylko w Wielkiej Brytanii, ale także w Ameryce Północnej. Często używany jest do poprawiania wyglądu i możliwości innych ras, zwłaszcza kłusaków i lekkich koni zaprzęgowych.

Koń hanowerski

Koń hanowerski to elegancki koń gorącokrwisty o harmonijnej budowie ciała. Występują wszystkie rodzaje maści. Znakowane piętnem.
Uzyskuje wysokość około 162 - 175 cm.
W roku 1714 Hanower stał się częścią Imperium Brytyjskiego wskutek ślubu księcia regenta z królową angielską. Dzięki temu w hanowerskiej hodowli koni wcześnie przystąpiono do krzyżowania z końmi pełnej krwi angielskiej. Gdy inne hodowle rozpoczynały dopiero krzyżowanie uszlachetniające pełną krew, pogłowie koni hanowerskich było już w okresie konsolidacji - ustalenia i stabilizacji cech dziedzicznych. Ogiery hanowerskie wprowadzano więc do innych hodowli jako element szlachetny. Stadnina krajowa w Celle wyhodowała do czasów motoryzacji wiele bardzo dobrych koni roboczych i kawaleryjskich. Później szybki i z powodzeniem zmieniła kierunek na produkcję nowoczesnych koni do sportu jeździeckiego.

Gidran

Gidran
Jedną z ras konia domowego jest gidran.
Pochodzenie
Gidran został stworzony w stadninie Mezohegyes w roku 1816. Z Arabii został sprowadzony kasztanowaty ogier z popularnej gałęzi czystej krwi arabskiej - Siglavy. Został skojarzony z klaczą hiszpańską Arrogante, której potomek o imieniu Gidran II stał się założycielem rasy. Podczas wczesnego procesu hodowlanego prowadzono nieplanowaną politykę doboru partnerów. Wzięła w niej udział część klaczy o hiszpańskim pochodzeniu oraz wiele więcej lokalnych klaczy. Później wprowadzono domieszki araba (co jest szczególnie widoczne, zwłaszcza w kształcie głowy) i folbluta, wskutek czego ustalono charakterystykę rasy. Gidrana wyhodowano, chcąc stworzyć wierzchowca kawaleryjskiego bardziej kalibrowego i silniejszego niż arab. W obrębie rasy powstały dwie gałęzie: lżejsza, przeznaczona do jazdy wierzchem, i cięższa, z przeznaczeniem do lekkiej pracy rolniczej i pociągowej. Straty poniesione podczas I wojny światowej sprawiły, że konieczna była kolejna porcja krwi arabskiej i kisberskiej. Ponowny spadek ilości pogłowia nastąpił w roku 1977; po tych stratach sprowadzono dwa ogiery z Bułgarii.
Wygląd
Gidran to duży, mocny koń o solidnej budowie. Nadaje się do jazdy wyczynowej zarówno jako doskonały wierzchowiec sprotowy, jak i koń do powożenia. Ma atrakcyjny wygląd i przeważnie kasztanowate umaszczenie. Jego głowa jest bardzo podobna do arabskiej, jednak trochę mniej szlachetna. Szyja jest proporcjonalna do reszty ciała, pięknie osadzona i muskularna, co powoduje, że nie tak łabędzia, jak u araba. Klatka piersiowa jest głęboka i szeroka, grzbiet mimo swej długości mocny, a łopatki posiadają skos umożliwiający dużą swobodę ruchu. Nogi są mocne, o dobrze uformowanych kopytach i dosyć krótkich nadpęciach. Wzrost gidrana waha się między160, a 165 cm w kłebie, jednak zdarzają się sztuki mierzące nawet 170 cm w kłębie.

Gelderland

Jedną z ras konia domowego jest rasa gelderland.
Nazwa pochodzi od prowincji niderlandzkiej. Został tam wyhodowany w XIX wieku. Miejscowe klacze kryto ogierami rasy normańskiej i Norfolk. Jest też późniejsza domieszka krwi rasy oldenburg i hackney. Otrzymano w rezultacie bardzo silnego i aktywnego konia, o dobrym pokroju. Cechy te zostały przekazane rasie ciepłokrwistej holenderskiej.
Gelderlandy to konie eleganckie, najczęściej użytkowane zaprzęgowo z powozach. Od 1960 roku zmniejszono hodowlę z racji zwiększonego zainteresowania rasą gorącokrwistą holenderską.
Gelderlandy mają od 153 cm do 163 cm wysokości, a ich umaszczenie to gniade, kasztanowate, kare i siwe, często występuję białe odmiany.